دانلود نمایشنامه

یدالله فوق ایدیهم

 

 


 

 

نمایشنامه:

 

 

 

 

وقتی جنگ تموم بشه،برمیگردم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته:پژمان شاهوردی -بروجرد

 

کارگردان:پژمان شاهورد ی 09166624181

 

 

شرکت در جشنواره تئاتر ایثار بخش کودک و نوجوان

 

 

 

 

 

آدم ها:

پسر بچه

سرباز

 

 

مکان:بُرجکی در میدان جنگ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                     

 

 

 

 

 

 

/از دادن حالات و فضا ی صحنه خودداری شده.پیدا کردن آن باشما/

 

 

 

 

 

 

/تاریکی مطلق. صدای تکان خوردن چیزی به گوش می رسد.سرباز از روی برجک در تاریکی فریاد می  زند/

 

سرباز:                 هِی. کی اونجاست؟(صدایی نمی شنود،دوباره فریاد میزند)

سرباز:                 رمز شب(صدایی نمی شنود)تا سه میشمرم اگه صدات در نیاد ،شلیک می کنم(فریاد)یک...دو....../باچراغ  قوه نور می اندازد./

پسربچه:                نه /هراسان/تو رو خدا شلیک نکن ./به سویی فرار میکند/منم

سرباز:                 تویی؟!

پسربچه:                آ ره منم.به خدا منم

سرباز:                 توکی هستی؟

پسربچه:                گفتم که ،منم.

سرباز:                 تکون بخوری شلیک میکنم.

پسربچه:                توروخدا شلیک نکن.من از صدای گلوله می ترسم.

سرباز:                 /باتعجب/ببینم تو، یه بچه ایی؟

پسر بچه:               بچه ی بچه که نه.دیگه واسه خودم مردی شدم.

سرباز:                 اینجا چه کار میکنی؟

پسر بچه:               اومدم-اومدم.....

سرباز:                 نکنه دشمنی؟

پسر بچه:               من؟!

سرباز:                 آره تو./فریاد/دستا بالای سر .سینه خیز بیا جلو وگرنه شلیک می                        کنم.

پسر بچه:               آخه چطوری هم دستم بالای سرم باشه هم سینه خیز بیام جلو؟

سرباز:                 این دیگه مشکل خودته.یالله بیا جلو

پسر بچه:               باشه هر چی شما بگید./سینه خیز تا جلوی پای سرباز می آید/به خدا من دشمن نیستم.

سرباز:                 /او را می گردد.چیزی همراهش نیست/ چطوری او مدی اینجا؟

پسر بچه:               خوب  دوچرخم رو فروختم .یه مقدارش رو با ماشین اومدم یه مقدارش رو هم دوییدم .

سرباز:                 مسخره می کنی؟

پسربچه:                نه به خدا.راستش رو گفتم

سرباز:                 تا اینجااومدی، کسی جلوت رو نگرفت؟

پسر بچه:               چرا. اما تا اسم تو رو می آوردم، بهم اجازه میدادن که بیام جلو.

سرباز:                 اسم منو؟

پسربچه:                آره اسم تو رو.مگه این بُرجک اسمش غدیر نیست؟

سرباز:                 چرا هست.

پسربچه:                پس درست اومدم .اگه اسم این برجک غدیره؛ توام باید آقا قاسم باشی.درسته؟

سرباز:                 /تفنگ را بر میدارد و به سمت پسر نشانه میرود/تو اسم منو از کجا می دونی بچه؟

پسر بچه:               حدس بزن.

سرباز:                 /عصبانی/لابد اون کسی که اسم منو بهت گفته ؛اینم بهت گفته که من با هیچ کس شوخی ندارم.

پسر بچه:               آره، آره به خدا ،بهم گفته .  در ضمن گفته که تو یه آدم لج باز ِ کله شق  ِ یه دنده هستی.از بوی پیازهم بدت میاد .

سرباز:                 پیاز؟!!نه. کی اینا رو بهت گفته؟

پسر بچه:               بازم اومدیم سر همون دایره اول.حدس بزن

سرباز:                 مامور منطقه؟؟

پسر بچه:               نه.

سرباز:                 پاس بخش؟

پسربچه:                چی هست این پاس بخش؟

سرباز:                 فهمیدم.لابد اسم منو احمد لودرچی بهت گفته؟درسته ؟

پسر بچه:               اگه بگم نه، ناراحت نمی شی آقا قاسم؟/مشغول پاک کردن لباس هایش می شود/

سرباز:                 ببین پسر جون یا می گی کی تو رو اینجا فرستاده یا هر چی دیدی از چشم خودت دیدی./گلنگدن اسلحه را میکشد/

پسر بچه:               یه راهنمایی

سرباز:                 قبوله

پسربچه:                اسم من قادر ِ

سرباز:                 قادر؟!

پسر بچه :              تو رو یادی چیزی یا کسی نمیندازه؟

سرباز:                 قادر؟چرا اتفاقا خیلی برام آشناست.

پسر بچه:               یه راهنمایی دیگه

سرباز:                 حالا شد./به طرفش می آید/قبوله

پسر بچه:               اسم من قادر ِ،فامیلیمم حسینی.در ضمن سید هم هستم.یعنی سید قادر حسینی.

سرباز:                 /متحیر می ماند/ سید قادر حسینی ؟نه.......نه.امکان نداره..یعنی-

پسر بچه:               از آخرین باری که منو دیدی خیلی بزرگ تر شدم درسته؟

سرباز:                 تو اینجا چه کار میکنی؟

پسر بچه:               اومدم تو رو ببینم./دستهایش را باز میکند/نمی خوای منو بغل کنی؟دلم لک زده-

سرباز:                 /بی اعتنا/ چرا اومدی اینجا؟

پسربچه:                یعنی تو از دیدن من خوشحال نشدی؟

سرباز:                 گفتم چرا اومدی اینجا؟

پسر بچه:               می خواستی چه کار کنم؟

سرباز:                 خوب معلومه .می موندی تا من برگردم.

پسر بچه :              یعنی کِی؟

سرباز:                 وقتی که جنگ تموم بشه.

پسربچه:                اگه تموم نشد چی؟

سرباز:                 بالاخره تموم میشه.

پسربچه:                ببینم آقا قاسم، تو منو بیشتر دوست داری یا جنگ رو؟

سرباز:                 /برآشفته به طرف پسر خیز بر میدارد/ نکنه که تو از آدم های دشمنی؟ها؟از کجا معلوم که تو قادر باشی؟

پسر بچه:               نرگس راست میگفت.

سرباز:                 نرگس!!!

پسربچه:                مامانم رو میگم.زَنِت.اینقدر تو نبودی بهش بگی نرگس ،که من بهش میگم نرگس./سکوت/داشتم میگفتم نرگس میگفت :تو اینقدر عقب عقب رفتی که از اونور پشت بوم  افتادی پایین.

سرباز:                 /نفس راحتی می کشد/حالا باورم شد که تو خودتی.

پسر بچه:               پس  حالا که باورت شد، وسایلت رو جمع کن و راه بیفت که منتظرمونند.

سرباز:                 منتظرمونند؟!!!کیا؟

پسر بچه:               نرگس و صدیق جون.

سرباز:                 صدیق جون؟خواهرته؟تو خواهر دار شدی؟

پسربچه:                مثل اینکه آفتاب اینجا خیلی اذیتت میکنه قاسم جون.آخه تا تو نباشی که خواهری به دنیا نمیاد.

سرباز:                 پس اون که گفتی کیه؟

پسربچه:                مادرت رو میگم.اونم میخاد از نرگس جا نمونه ؛بهم گفته که بهش بگم صدیق جون.

سرباز:                 یعنی اون اومده پیش شما؟ با هم خوب شدن؟

پسر بچه:               خوب؟/بلند بلند میخندد/.ماشالله صدیق جون مثل شمربن ذالجوشن ،خون نرگس رو کرده تو شیشه و هر روز ازش یه قلوپ می خوره.آخه داش قاسم اینم مادره که تو داری؟

سرباز:                 داش قاسم یعنی چی؟پسر یه کم ادب داشته باش .یه بچه به باباش نمی گه داداش.

پسربچه:                یه عمره که با بام نبودی.حالا که ما به داداش بودن با تو راضی هستیم اینم دریغ میکنی.

سرباز:                 ناراحت شدی؟

پسربچه:                نه-

سرباز:                 /به طرفش میرود میخواهد اورا در آغوش بگیرد ، ناگهان صدای بی سیم به گوش میرسد.با عجله به سمت بی سیم میرود/قاسم قاسم به گوشم..بگوشم./صدایی نمی شنود/

پسر بچه:               /با تمسخر/دشمن بود .چشم دیدن این صحنه رو نداشت.

سرباز:                 لابد دیدنت./با عصبانیت/آخه یکی نیست بگه  بچه، تو اومدی اینجا چه کار کنی؟

پسربچه:                میخواستی چه کار کنم.نرگس داره از دوریت دق میکنه.

سرباز:                 خوب تو پیشش  می موندی، منم بهش نامه میدادم.

پسر بچه :              آخه نامه ات به چه دردش میخوره.اون خودت  رو میخواد .

سرباز:                 خوب برمیگشتم.

پسربچه:                راستش رو بگو،توخودت می دونی که چه موقع بر می گردی؟

سرباز:                 تا وقتی که جنگ با شه منم هستم، وقتی ام که تموم شد من بر میگردم.

پسربچه:                یه سوال بپرسم

سرباز:                 به شرط اینکه احمقانه نباشه.

پسربچه:                جنگ رو اول کی شروع کرد؟

سرباز:                 دشمن.

پسربچه:                آخه چرا؟

سرباز:                 چون دلش درد میکرد.

پسربچه:                حالا تو با کیا میجنگی؟

سرباز:                 بااونایی که دلشون درد میکنه.

پسربچه:                خطرناکه؟

سرباز:                 چی؟

پسربچه:                جنگ دیگه.

سرباز:                 نمیشه به تو گفت جنگ یعنی چی بچه.

پسربچه:                آخه چرا؟

سرباز:                 چون طاقتش رو نداری و از ترس پس می افتی.

پسربچه:                یعنی تو الان داری میجنگی؟

سرباز:                 خوب معلومه دیگه.

پسربچه:                نرگس جون راست میگفت که تو یه تخته ات-.

سرباز:                 یه تخته ام چی؟

پسربچه:                یادم رفت.

سرباز:                 زیاده؟

پسربچه:                آها یادم اومد. کمه.تخته هات کمه./با تفکر/یعنی چی؟

سرباز:                 چی یعنی چی؟

پسربچه:                اینکه تو تخته ات کمه؟

سرباز:                 نرگس اینو گفته؟

پسربچه:                آره دیگه

سرباز:                 چرا؟

پسربچه:                چون من و اونو ول کردی اومدی رفتی اون بالا و میگی دارم میجنگم.آخه داش قاسم اینجا که کسی نیست، تو باکی میجنگی؟

سرباز:                 نابغه،دشمنا اون طرف توی کمین من اند.فقط کافی که من حواسم جمع نباشه یا یه لحظه ترک پُست کنم ، اونوقت میان و همه این برجک ها رو با خاک یکی میکنند.

پسربچه:                یعنی تو همیشه باید اینجا باشی؟

سرباز:                 همیشه

پسربچه:                تا کی؟

سرباز:                 تا وقتی که جنگ تموم بشه.

پسربچه:                ببخشید پس تکلیف منو نرگس و صدیق جونت،  که نتونست از برجک قبلی جلوتر بیاد چی میشه؟

سرباز:                 /با ترس/کدوم برجک؟

پسربچه:                برجک قبلیه.

سرباز:                 تو که گفتی  توی خونه منتظرمه.

پسربچه:                منتظرت بود،اما الان توی برجک قبلییه.

سرباز:                 یعنی تو صدیق جون رو ورداشتی با خودت آوردی میدون جنگ؟

پسر بچه:               من اونو نیوردم .اون منو با خودش آورد.

سرباز:                 یعنی اون الان اینجاست؟

پسربچه:                پاهاش درد میکرد،موند توی برجک قبلیه گفت تو برو منم یه کم استراحت میکنم خودمو بهت میرسونم. داره آروم آروم میاد. دیگه باید همین نزدیکی ها باشه./به سمت عقب میرود و فریاد میزند/صدیق جون.صدیق جون رسیدی؟/صدای شلیک گلوله به گوش میرسد/

سرباز:                 آروم .انگار متوجه نیستی.ما توی یه قدمیه دشمنیم.الانه که ببندنمون به تیر.

پسر بچه:               /در دهانش را میگیرد و ساکت میشود/

سرباز:                 چرا اونو آوردی اینجا؟

پسربچه                 هنوز مادر نشدی که بفهمی دوری از تک پسر، چقدر سخته.وقتی دید تو نمیای، خودش تصمیم گرفت بیا اینجا و باهات زندگی کنه.

سرباز:                 چه کار کنه؟

پسر بچه:               کی؟

سرباز:                 مادرم

پسربچه:                صدیق جون؟

سرباز:                 آره صدیق جون

پسربچه:                صدیق جون چی؟

سرباز:                 جمله ی آخرت رو تکرار کن

پسربچه:                از کجا؟

سرباز:                 تصمیم گرفته چه کار کنه؟

پسر بچه:               تصمیم گرفته که بیاد و باهم زندگی کنیم.

سرباز:                 زندگی کنیم ؟!!!!!

پسربچه:                یعنی کیا؟

پسربچه:                یعنی ،منو تو و صدیق جون.

سرباز:                 کجا؟

پسربچه:                خوب معلومه اینجا.

سرباز:                 اینجا؟؟؟!!!

پسربچه:                آره دیگه.

سرباز:                 آخه اینجا جای زندگیه؟

پسربچه:                صدیق جون میگه که: حاضرم هر جایی زندگی کنم، غیراز جایی که نرگس باشه.تازه دو سه تا نفرینم کرد.نمی دونم به تو بود یا به نرگس جون.

سرباز:                 غلط کرده.

پسربچه:                کی؟

سرباز:                 /سراسیمه/تو

پسربچه:                من؟؟؟

سرباز:                 آره دیگه تو .که اونو آوردی اینجا.مگه میدون جنگ جای زندگی کردنه؟هیچ فکرکردی چه بلایی سرنرگس میاد؟

پسر بچه:               تو که شوهرشی بی خیالش شدی و زدی توی دل دشمن و یه حالی ازش نمی پرسی ،دیگه وای به حال اون که مادر شوهرشه و می خواد سر به تنش-

سرباز:                 /با غرور/من دارم به وظیفم عمل میکنم در ضمن اینجا که جای زندگی کردن نیست.

پسربچه:                پس جای چیه؟

سرباز:                 جای نابود شدن.جای مرگه.

پسربچه:                پس تو میدونی جای مرگه و میخوای بمونی تا بمیری؟

سرباز:                 شایدم نمردم.همه که نمیمیرن.

پسر بچه:               پس چی میشن؟

سرباز:                 /سکوت/

پسربچه :               لابد بی دست و بی پا./سکوت/

سرباز:                 احسنت

پسربچه:                آخه یه شوهر بی دست و پا به چه درد میخوره؟

سرباز:                 اینجا خونه خاله نیست بچه ،میفهمی؟

پسربچه:                خوب منو نرگس و صدیق جون باید یه جایی زندگی کنیم یا نه؟باید پیش تو باشیم یا نه؟

سرباز:                 من نمیتونم اینجا  رو وِل کنم و برگردم.می فهمی؟

پسربچه:                اگه جرات داری خودت داد بزن و به صدیق جون بگو.بگو که برنمی گردی./می خواهد فریاد بزند/

سرباز:                 نه.توروخدا. تا نرسیده برو دست به سرش کن و باهاش برگرد. بهت قول میدم که منم بر میگردم.

پسر بچه:               افقی یا عمودی

سرباز:                 معلومه عمودی .

پسربچه:                کی؟

سرباز:                 وقتی جنگ تموم بشه.

پسربچه:                یعنی تو نمی خوای مادرت رو که اینهمه راه رو برای تو اومده ببینی؟

سرباز:                 می دونی اگه فرمانده بیاد و تو رو با صدیق جون اینجا ببینه چه بلایی سر من میاره؟

پسر بچه:               خوب بهش بگو:اینقدر من نرفتم اونا رو ببینم  که اونا اومدن سراغ من.بگو که این بچه باباش رو میخواد.

سرباز:                 بابات رو میخوای؟بیا اینم بابا/می غرد و به سمتش خیز برمیدارد/اینجا فقط اینجوری میتونم ازت پذیرایی کنم.

پسربچه:                نرگس جون راست میگه که تو مثل شُتر ترسناکی.

سرباز:                 آخه مگه شتر ترسناکه

پسربچه:                بعضی هاشون خیلی ترسناکند.لابد منظور نرگس جون اونا بوده..

سرباز:                 پس تا بیشتر خشونت منو ندیدی، دست ننه بزرگت رو بگیرو برو.

پسربچه:                اگه نگیرم؟

سرباز:                 بابا،من بیچاره میشم.اون وقت صدیق میاد اینجا و سفره ی دلش رو باز میکنه و من باید بی سیم رو ول کنم و به دردو دلای اون گوش بدم که نرگس چه بلاهایی سر اون آورده و اون چه بلاهایی سر نرگس. به خدا دیگه خسته شدم.

پسربچه:                    یعنی تو برای-

سرباز:                   حرف مفت نزن پسر./سکوت/

پسربچه:                 /به بیرون می رود/حالا که اینجوری شد می رم بهش میگم که-

سرباز:                   نه .نه /هراسان دستش را از پشت میگیرد/غلط کردم.هرکاری که بگی می کنم فقط نرو.

پسربچه:                 هر کاری؟

سرباز:                   هرکاری

پسربچه:                 قول؟

سرباز:                   پسرجون ،مرد وقتی قول میده سرِقولش می مونه.

پسربچه:                 پس بیاو منو محکم بگیر توی بغلت.

سرباز:                   همین؟

پسر بچه:                آره.همین

سرباز:                   قبوله.

پسر بچه:                /آغوشش را باز میکند.سرباز آرام آرام به طرفش میآید، میخواهد او را در آغوش بگیرد که ناگهان  خمپاره ایی به میان آنها میخورد و هر کدام به سویی پرت میشوند/.

سرباز:                   /به آرامی سرش را بلند میکند و خود را می تکاند/ای لعنت به خوروس بی محل.

پسربچه:                 چی بود؟

سرباز:                   خمپاره ی دشمن.

پسربچه:                 همیشه اینقدر عصبانی اند؟

سرباز:                   فهمیدی پسر ،اینا چشم ندارن ببینند دو تا مرد بیفتن توی بغل هم ،چه برسه به اینکه صدیق جون از راه برسه و هی بخواد منو ماچ کنه وبگیرم بغل و دیگه ولم نکنه.

پسربچه:                 اون وقت چی میشه؟

سرباز:                   خوب معلومه تا صدیق جون بیا توی بغل ِ من،دشمن دو سه تا از اینا میریزه رو سرمون و، اون یه دست و پایی هم که قراره از آقات برگرده، میشه فقط یه کلاه.

پسر بچه:                یعنی چی؟

سرباز:                   تو چقدر خِنگی پسر، یعنی اینکه میان در خونه،یه کلاه پاره میدن دستت ،بعد بهت میگن این کلاه،آقاته.می فهمی؟/گریه میکند/بعدش تو چی می گی؟

پسربچه:                 می گم که پس بقیه اش؟

سرباز:                   بقیه ی چی؟

پسربچه:                 بقیه ی آقام؟

سرباز:                   آها.بقیه ی آقات رو نیست.پیدا ش کردیم، خبرت میکنیم.

پسربچه:                 اگه پیداش نکردیت ؟

سرباز:                   خوب خبرت نمی کنیم.

پسربچه:                 همین؟

سرباز:                   آره دیگه همین.

پسربچه:                 تو برای این اومدی جنگ که بقیه ات رو پیدا نکنن؟

سرباز:                   شاید پیدا کردن پسر.

پسر بچه:                گیریم که پیدا کردن.اون موقع که بقیه ات هم به دردِ کسی نمی خوره.

سرباز:                   اصلا تو چه کار با بقیه من داری؟

پسربچه:                 آخه تو تا وقتی خوبی که بقیه داشته باشی.

سرباز:                   دارم خوبِشم دارم، تو نگران بقیه ی من نباش.تو بهتره به جای این حرفا بری واون پیرزن رو راضی کنی که برگرده.

پسربچه:                 شرط داره.

سرباز:                   چه شرطی؟

پسربچه:                 اول به قولت عمل کن بعد-

سرباز.                  قولم؟/فکر میکند/آها.ای شیطون بیا تو بغل بابا./می ایستد/اما-

پسربچه:                 اما چی؟

سرباز:                   اگه ببیننمون

پسربچه:                 خوب آروم بیا.یواشکی.جوری که کسی نفهمه.

                         / سربازبه آرامی به سمت پسر میرود ،ناگهان صدای بی سیم بلند میشود. سراسیمه به سمت بی سیم می رود/

سرباز:                   قاسم ،قاسم.به گوشم./رو به پسر/ای داد بی داد برجک قبلیه./به بی سیم/کاظم جان به خدا اون خرچنگی که اونجاست از طرف من نبوده.یعنی من دعوتش نکردم .خودش پاشده اومده.بله یه لاک پشت الان اینجاست /با تعجب/چرا چرند میگم؟مگه یه پیرزن نیومده اونجا ؟ نیومده؟فقط یه پسر؟آره پسرمه، اومده یه سر به من بزنه و بره.بله تفهیم شد کاظم جان./گوشی را قطع می کند و با خونسردی به سمت پسر می آید/گفتی که صدیق جون الان تو راهه؟/پسر می ترسد/گفتی که اون تو رو آورده اونجا آره/فریاد میزند/آره؟؟؟

پسربچه:                 /با ترس/غلط کردم.می خواستم ببینم خوبه؟

سرباز:                   چی خوبه؟

پسر بچه:                دروغ

سرباز:                   مگه تو از من دروغ شنیدی؟

پسر بچه:                من نه ولی نرگس چرا.

سرباز:                   کی؟

پسربچه:                 توی نامه هات ،هی براش نوشتی که من توی این هفته میام و هیچ وقت نیومدی.

سرباز:                   من؟؟

پسربچه:                 نگو ننوشتی چون همه ی اون نامه ها رو روزی هزار بار می خونه و با هاشون اشک می ریزه.

سرباز:                   اما همون قدر که نرگس به من احتیاج داره،صدبرابرش اینجا به من نیاز دارند.

پسربچه:                 کیا؟!

سرباز:                   برجک های قبل.اگه من نباشم اونها هم نیستن.

پسربچه:                 به نظرت تحمل اینجا سخته یا اونجا.

سرباز:                   خوب معلومه که اینجا.

پسربچه:                 ولی اینو بدون که اونجا سخت تره.چون اونجا یه نفر به اسم صدیق جون وجود  داره که روزی هزار بار طعنه میزنه که  پا قدمِ تو شوم بود که بچه ام رفت و دیگه برنگشت.

سرباز:                   اینا رو صدیق جون میگه؟!

پسربچه:                 کاش فقط اینا بود.همش سرکوفت میزنه

سرباز:                   به کی؟

پسر بچه:                خوب معلومه به نرگس جون.

سرباز:                   اما-

پسربچه:                 اونجا توپ و تانک نیست وگرنه از صد تا میدون جنگم بدتره.

سرباز:                   پس تو اون جا چه کاره ایی؟

پسر بچه:                مثل تو که توی اینجا هیچ کاره ایی، منم بین جنگ اونا هیچ کاره ام.

سرباز:                   پسرجون، اون ذاتش اونجوریه وگرنه دلش-

پسربچه:                 راستش رو بخوای دلم برای نرگس میسوزه.از دست ِ صدیق جون،.روزی هزار بارآرزوی مرگ می کنه اما حرفی نمی زنه .

سرباز:                   /مصمم/این بار دیگه قول می دم که برگردم.

پسربچه:                 منم باور کردم./سکوت/آخه یکی نیست از تو بپرسه، توی اینجا تو چی کار می کنی؟

سرباز :                  خوب معلومه.باید همیشه پای این بشینم تا ازش صدا درآد./اشاره به بی سیم/

پسربچه:                 اگه صدا درآد، یعنی چی می شه؟

سرباز:                   یعنی جنگ شروع میشه ،یعنی دشمن حمله می کنه.

پسر بچه :               بعدش تو چه کار میکنی؟

سرباز:                   منم به بالا دستی هام خبر میدم تا  بدونن جنگ شروع شده.دشمن حمله کرده.

پسر:                     خوب یه کاری کن که صدای اون بیرون  نیاد.تا جنگ شروع نشه.تا دشمن حمله نکنه.

سرباز:                   اون وقت بالا دستیام می گن من یه سرباز وظیفه نشناسم.

پسربچه:                 مگه بالا دستات کیان؟

سرباز:                   نمی دونم تا حالا ندیدمشون.

پسربچه:                 یعنی تو نمی دونی برای کیا داری می جنگی؟

سرباز:                   می دونم اما اونا رو ندیدم.

پسربچه:                 تا حالا چند بار به بالا دستی هات خبر دادی و جنگ شروع شده؟

سرباز:                   تا حالا/مکث/هیچ وقت.

پسربچه:                 یعنی هیچ وقت جنگ شروع نشده؟

سرباز:                   معلومه که نه.

پسربچه:                 خوب اگه تا حالا شروع نشده مطمئن باش که از این به بعد هم شروع نمی شه.

 سرباز:                  انگار متوجه نیستی هر لحظه ممکنه از این /اشاره به بی سیم/صدا بیرون بیاد وجنگ شروع بشه.اونوقت اگه من اینجا نباشم-

 

/صدایی می آید.پسر می ترسد و به گوشه ایی می جهد.سرباز به بالای برجک می رود. روبه پسر/

پسربچه:                 ای بخشکی شانس.شروع شد.

سرباز:                   نترس غذا آوردن

 

/کنسروی به بالای برجک پرت می شود/

 

سرباز:                   مهمون دارم

 

/کنسرو دیگری به بالا پرت می شود/

 

پسربچه:                 همیشه از این غذا ها می خورید؟

 سرباز:                  نه بابا.هرروز برامون یه مِنو میارن و بعدش میگن که عالی جناب چی میل دارن. منم از بین غذا ها یکیشون رو انتخاب می کنم دستور می دم برام بیارنش.

پسربچه:                 واقعا؟چه خوب.

سرباز:                   چی چی رو چه خوب.توام ساده ایی ها.

پسربچه:                 یعنی نمیارن؟

سرباز:                   چی؟

پسربچه:                 مِنو

سرباز:                   آخه کله کدو،تو که فرق یه رستوران رو با میدون جنگ نمی دونی چرا سرِتو انداختی پائین و اومدی اینجا؟

پسربچه:                 حالا می فهمم چرا نرگس می گه که تو کله شقی.

سرباز:                   چرا؟/به سمتش می جهد/.

پسر بچه:                چون دست پخت به اون خوشمزه گی رو ول کردی و چسبیدی  به این قوطی ها.

سرباز:                   آقا قادر، همه چی که توی شکم خلاصه نمی شه.

پسربچه:                 از این سخن حکیما نه ات متشکرم./بلند می شود و به پای برجک می آید/می تونم یه سوال ازت بپرسم؟

سرباز:                   به شرطی که احمقانه نباشه.

پسربچه:                 داش قاسم اینایی که مثل تخم مرغ از زمین زدند بیرون چی اند؟/به مین های دورو برِ برجک اشاره می کند/

سرباز:                   اینا یه جور اسباب بازی اند که اگه دست یا پا بهشون برسه یه دفعه شوخی شوخی تا ده متر اون طرف تر رو می کنه پودرِ بچه.

پسربچه:                 یعنی بمب اند؟

سرباز:                   بمب هستند البته نه به اون شلی./ترسناک/بُمبند/می غرد/

پسربچه:                 می تونم یه سوال دیگه بپرسم؟                                                        

سرباز:                   البته اگه جوابش رو نمی دونی و احمقانه نیست.

پسربچه:                 تو چرا این همه سال به نرگس جون سرنزدی وتنهاش گذاشتی؟

سرباز:                   گفتم که احمقانه نباشه.

پسربچه:                 مطمئن باش که احمقانه نیست .چون من جواب این سوال رو نمی دونم.

سرباز:                   پس بدون.من اینجام،چون هیچ کس به جز من نمی تونه کارای اینجا رو انجام بده.چون اگه من نباشم و صدا از این تو /اشاره به بی سیم/بیرون بیاد،دشمن حمله می کنه.اگه دشمنم حمله کنه،کم کم جلو میاد وتمام این برجک هارو می گیره واین خاک به دست اونها می افته.

پسربچه:                 کدوم خاک

سرباز:                   /اشاره به خاک اطراف برجک می کند/این خاااک.

پسربچه:                 /با تعجب/مگه این خاک ها جنسشون چیه؟

سرباز:                   نابغه ؛جنسش خاکه.

پسربچه:                 خاک؟؟؟!!!حالا که جنسش خاکه بزار که بیفته دستشون، یعنی یه مشت خاک ،بیشتر از نرگس ومن برات ارزش داره./با خوشحالی/تو ول کن و بیا، بعد هرچی که خاک افتاد دستشون، از محله مون خاک میاریم و میریزیم به جاش.

سرباز:                   چرا حالیت نیس بچه،اگه این خاک ها دستشون بیفته یعنی،برجک ها دستشون افتاده. برجک ها که دستشون بیفته یعنی تو دستشون افتادی .صدیق دستشون افتاده

پسربچه:                 پس نرگس جون؟

سرباز:                   /با اکراه/نرگس جون فرار میکنه.

پسربچه:                 نه.ای وای/می ترسد/ می خوای بگی که تو همیشه بیداری و نمی خوابی؟

سرباز:                   می خوابم؛ اما به اندازه ی  چیزِ مورچه

پسربچه:                 چیزِ مورچه؟

سرباز:                   چیزش؟

پسربچه:                 آخه مورچه که چیز نداره

سرباز:                   اندازه ی کله ی یه مورچه.

پسربچه:                 اگه خوابت بگیره چی میشه؟

سرباز:                   معلومه دیگه،میان و منو می برن.

پسربچه:                 کیا؟

سرباز:                   دشمنها.

پسربچه:                 کجا؟

سرباز:                   پیش خودشون.

پسربچه:                 بعدچی میشه؟

سرباز:                   بعد من مفقود میشم.

پسربچه:                 مفقود یعنی چی؟؟؟

سرباز:                   یعنی میان در خونه و بهت می گن باباتو ندیدی؟بعد تو چی میگی؟

پسربچه:                 می گم نه ندیدمش.

سرباز:                   بعد اونا  چی می گن؟

پسربچه:                 ما هم ندیدیمش.

سرباز:                   آبارکلا.آفرین.

پسربچه:                 بعد چی میشه؟

سرباز:                   بعد همه الکی میگردند دنبالم و هیچ وقت پیدام نمی کنند.

پسربچه:                 اونوقت تکلیف منو نرگس چی میشه؟

سرباز:                   شما چشمهاتون رو ببندید و اینقدر بشمارید تا منو پیدا کنند.

پسربچه:                 اما من تا صد بیشتر بلد نیستم بشمارم.

سرباز:                   خوب به همین خاطر منو پیدا نمی کنند ،چون می خان حساب تو خوب بشه و بتونی بیشتر بشماری.

پسربچه:                 کاش اینقدر بزرگ بودم که وقتی تو توی خوابی، می ا ومدم و تو رو برای نرگس مفقود می کردم.

سرباز:                   تو چیزی گفتی؟

پسربچه:                 /گفتم/مکث/گفتم-/ناگهان صدای بیسیم به گوش میرسد/گفتم داره صدای بی سیم میاد.

سرباز:                   /به طرف بی سیم می جهد /احتمالا فرمانده است./جواب می دهد/بله قربام.همه چیز در امن و امانه قربان .امروز اسیر نداشتیم کسی ام به اسارت نگرفتن.بله هنوز اینجاست قربان.الان هاست که برگرده/پسربچه با اشاره به او می گوید/

پسربچه:                 بهش بگو ببینم اجازه میده یه نفر به جای تو اینجا وایسه؟

سرباز:                   نه که نمی شه/به فرمانده/با شما نبودم قربان./سکوت/خیالتون راحت خبری شد گزارش می دم./بی سیم را قطع می کند.رو به پسربچه/تو چی گفتی؟

پسربچه:                 گفتم که کارهای تو اینقدر سخت نیست ،یکی دیگه ام می تونه انجامش بده.

سرباز:                   مثلا کی؟

پسربچه:                 خوب معلومه من.

سرباز:                   تو؟؟؟!!/بلند بلند می خندد/توی ِاین اوضاع و احوال اصلا حوصله شوخی کردن رو ندارم.بیا بالا تا غذات از دهن نیفتاده بخورش و یواش یواش راهی شو.

پسربچه:                 کجا؟

سرباز:                   خوب معلومه ، باید برگردی پیش نرگس جون.

پسربچه:                 یادته که گفتی مرد اگه قول داد ,سرقولش می مونه؟

سرباز:                   خوب که چی؟

پسربچه:                 خوب منم به نرگس جون قول دادم که هر جور شده تورو برگردونم پیشش.

سرباز:                   برای بار آخر بهت می گم تا جنگ تموم نشه من برنمی گردم.

پسربچه:                 /با عصبانیت فریاد میزند/برنمی گردی چون که قراره از این بی سیم صدا بیرون بیاد؟ یا به خاطر اینکه از این خاک ها رو ندزدند؟

سرباز:                   ساکت الان فرمانده صدات رو میشنوه.

پسربچه:                 داش قاسم، تو دو راه بیشتر نداری.یا برگردی .یا منم پیش تو می مونم و باهات زندگی می کنم تا جنگ تموم بشه./با دستمالی چشمهایش را می بنددو به سمت مین ها می رود/

سرباز:                   داری چه کار میکنی

پسربچه :                دارم به قولم عمل میکنم

سرباز:                   خطرناکه .

پسربچه:                 اینو به خودت بگو./فریاد /برمی گردی؟

سرباز:                   نرگس به تو احتیاج داره.

پسربچه:                 قبل از اینکه به من احتیاج داشته باشه،چشم به راه تواه./نزدیک مین می شود و پایش را بالا می برد/

سرباز:                   / فریاد/مواظب باش.

پسربچه:                 تو برو، من، هم مواظبم که صدای اون درنیاد، هم،نمی زارم کسی دست به این خاکها بزنه.

سرباز:                   دیونگی نکن بچه.اینجا قانون خودش رو داره .اجازه نمی دن.

پسربچه:                 کیا؟

سرباز:                   بالا دستی هام

پسربچه:                 شده یه بار ازشون بپرسی که اجازه می دن یا نمیدن؟

سرباز:                   من مطمئنم که اجازه نمی دن.

پسربچه:                 پس من یه کاری می کنم که اجازه بِدن.

 

/پایش را بلند می کند و به آرامی بر روی مینی می گذارد/

 

سرباز:                   /از جایش می جهد،فریاد می زند/قادر..قادر.از جات تکون نخور.اگه پات رو از روی مین برداری مین منفجر میشه./ با سرعت به سمت قادر می آید .در همین حین صدای بی سیم به گوش میرسد.در جایش می ماند که چه کند/

پسر بچه:                لابد دشمنه؟/با تمسخر/حتما این بار دیگه قراره که حمله کنند.تو باید خبر بدی به بالا دستی ها. باید برداریش و خبر بدی تا جنگ شروع بشه .که برجک هارو نگیرن .که دستشون به این خاک نرسه که منو نرگس و صدیق جون سالم بمونیم. پس چرا منتظری داش قاسم؟

سرباز:                   فقط چند لحظه صبر کن/می خواهد به سمت بی سیم برگردد/

پسر بچه:                نه .این بار تو باید صبر کنی.بین من و اون یکی رو انتخاب کن.اگه از برجک بالا بری مطمئن باش که پام رو از روی مین بر میدارم.

 

/سرباز در بین آسمان و زمین می ماند.صدای بی سیم گوش را اذیت می کند/

 

سرباز:                   نه خواهش می کنم./به بی سیم خیره می شود وعقب عقب به سمت پسر بچه می رود/می خوای چه کار کنی؟

پسربچه:                 تو می خوای چه کار کنی؟

سرباز:                   میدونی اگه پات رو برداری، این مین، منو خودت و تمام این برجک ها رو نابود میکنه؟تکونش نده

پسربچه:                 اگه میخوای برندارم ،باید یه قولی بهم بدی.

سرباز:                   فقط پاهات رو برندار، هرچی که باشه قبوله.

پسربچه:                 مردونه ی مردونه؟

سرباز:                   مردونه مردونه.

پسربچه:                 قول بده اگه من پاهام رو برنداشتم توام از اینجا بری.

سرباز:                   کجا؟

پسربچه:                 پیش نرگس.

سرباز:                   اما اینجا به من احتیاج دارن.

پسربچه:                 من می مونم وبه جات چشم به اون بی سیم میدوزم تا ببینم کی صدا ازش بیرون میاد. وقتی بیرون اومد به بالا دستی هام خبر میدم تا جنگ شروع بشه. تا تو و نرگس سالم بمونید و این برج ها خراب نشند

سرباز:                   یعنی تو تا کی اینجا می مونی؟

پسربچه:                 تا وقتی که جنگ تموم بشه.

سرباز:                   اومدیم وجنگ تموم نشد.

پسربچه:                 مطمئن باش که یه روزی تموم میشه.

سرباز:                   کله شقی نکن/با ترس/.باشه هرچی که تومی گی

پسربچه:                 پس یالله عجله کن./سرباز دستش را به آرامی برروی مین می گذارد.پسر پایش را بلند می کند/

سرباز:                   /به آرامی دور تا دور مین را خالی می کند و سیم های مین را پاره می کند و مین را خنثی می کند/تموم شد/هر دو نفس زنان به گوشه ایی می افتند/

پسر بچه:                /شروع به تکاندن لباس هایش می کند/حالا دیگه مرد و حرفش.

سرباز:                   /فریاد/هیچ می دونی داشتی چه کار می کردی؟داشتی دستی دستی  خودت رو به کشتن می دادی.

پسربچه:                 چاره ایی نداشتم داش قاسم.

سرباز:                   داش قاسم و زهر مار.

پسربچه:                 خودت رو عصبانی نکن.یالله برو وسایلت رو جمع کن که نرگس چشم به راهته.

سرباز:                   چی چی رو چشم به راهته؟

پسربچه:                 یعنی نمی ری؟

سرباز:                   معلومه که نمی رم.هیچ می دونی اگه صدا از این بی سیم بیرون بیاد و من اینجا نباشم چی میشه؟

پسر بچه:                نگو که می خوای بزنی زیر قولت.

سرباز:                   من بر می گردم ولی وقتی که اینجا بهم احتیاجی نداشته باشن.

پسربچه:                 یعنی کی؟

سرباز:                   یعنی وقتی که  جنگ تموم بشه.

پسر بچه:                جنگ کی تموم میشه؟

سرباز:                   وقتی که دیگه صدایی از این بی سیم بیرون نیاد.

پسر بچه:                یعنی چی ؟

سرباز:                   یعنی تو، باید بارو بندیلت رو جمع کنی و بری پیش نرگس.

 

/ ناگهان پسر بچه با عصبانیت به وسط میدان مین می رود .بالای یکی از مین ها می ایستد و پایش را بالا می برد و فریاد می زند/

 

پسربچه:                 اگه بر نگردی مطمئن باش که پام زمین میاد واین اسبا ب بازی ها همه چی رو خراب می کنند.

سرباز:                   /فریاد/نه./دستهایش را به سمت بالا می برد/تسلیم.هرچی تو بگی. باشه من میرم./سکوت/اما-

پسربچه:                 اما چی؟

سرباز:                   اگه اون /اشاره به بی سیم/صدا کرد؟

پسربچه:                 مطمئن باش من می تونم کارای تو رو انجا م بدم

سرباز:                   تو مطمئنی که-

 

پسربچه:                 رفتی جلو به برجک های قبلی بگو که من اینجام.

سرباز:                   یعنی برم؟

پسربچه:                 وسایلت رو جمع کن بعد برو.

سرباز:                   من هیچی اینجا ندارم.اینجا فقط من بودم و همین بی سیم.

پسربچه:                 یادت باشه که بغلم نکردی.

سرباز:                   می خوای الان؟

پسربچه:                 نه بمونه برای وقتی که جنگ تموم شد.می ترسم الان دوباره  دشمن ببینمون و-

 

              /هر دو آرام و تلخ می خندند،سرباز از صحنه خارج میشود/

 

پسربچه:                 /فریاد میزند/به نرگس جون بگو که  قادر گفت دیدی گفتم مرد وقولش؟

 

/ ناگهان صدای بی سیم به گوش میرسد.قادر با احتیاط از مین ها عبور می کندو از برجک بالا میرود و خود را به بی سیم میرساند.گوشی را جواب می دهد/

 

پسربچه:                 قاسم –قاسم/جوابی نمی شنود/ قاسم-قاسم...............

/ پس از چند بار آزمایش متوجه می شود که بی سیم مدتها ست که خراب است.فریاد میزند/

پسربچه:                 خرابه.خرابه.کار نمیکنه.خیلی وقته که از کار افتاده .داش قاسم.داش قاسم این بی سیم خیلی وقته که از کار افتاده.اصلا کار نمی کرده. این بی سیم خیلی وقته که خرابه/فریاد/قاسم—قاسم..............

/با حیرت به اطراف می نگرد همه چیز بوی کهنگی می دهد، گویا سالهاست که کسی ازآن اطراف عبور نکرده است. در بُهت همه چیز تاریک می شود/

 

پژمان شاهوردی-09166624181

 

 

/هرگونه اجرای این نمایش منوط به مجوز نویسنده میباشد

نوشته شده در ۱۳۸٩/٦/٢٤ساعت ۱۱:٥۳ ‎ب.ظ توسط پژمان شاهوردی نظرات () |

Design By : Night Melody