دانلود نمایشنامه

یدالله فوق ایدیهم

                    

                                   


نمایشنا مه                 

 

 

 

 

 

شهر جام های خالی

 

 

 

 

نوشته ی:پژمان شاهوردی

 

09166624181 همراه

مکان:                        پر از آشغال های وسایل دور ریخته  مثل ماشین  ودوچرخه و .....

ژئوس و نئوس عینک سیاه بر چشم و پالتویی بلند پوشیده اند و در حال ساختن  وسیله ایی قول پیکر اند (شاید مانند هواپیمایی دست ساز با  باله هایی نیم بند گه گاه  ژئوس قطعه ایی از روی زمین برداشته و به آن جوش میدهد/شلوغی بیداد میکند.در این هیاهو  ناگهان صدایی به گوش میرسد

ژئوس:                      /فریاد/نئوس

نئوس:                      چیه ژئوس؟

ژئوس:                      شونزده.          

نئوس:                      چند؟

ژئوس:                      گفتم شونزده.

نئوس:                      اما تا نُه بیشتر اختراع نشده.

ژئوس:                      پس حالا باید چه کار کنیم؟

نئوس:                      خوب  به جاش  ازدو تا هشت استفاده کن شاید درست شد.

ژئوس:                      باشه/اطراف را میگردد و دو  آچار بزرگ پیدا میکند/  آها ن   پیداش کردم.با اینا این مشکل بزرگ حل میشه./میخندد/

نئوس:                      /به زیر هواپیما میرود/بده به من-

ژئوس:                      چی رو؟

نئوس:                      دو تا هشت رو.

ژئوس:                      آهان . بگیر/آچاررا به او میدهد و به زیر هواپیما نگاه میکند/چی شد؟

نئوس:                      /صدای ضربه زدن به گوش میرسد/ بلاخره تموم شد.

ژئوس:                      به همین راحتی؟

 نئوس:                     به همین راحتی.....

ژئوش:                      من  فقط در این لحظه هااحساس شعف میکنم

نئوس:                      لطفا یه جوری احساس شعف کن که به دیگران بر نخوره.

ژئوس:                      با پیشنهادت موافقم/در بین زباله ها  میکروفونی پیدا و گویی که میخواهد سخنرانی کند، ژست میگیرد.صدای او از بلند گو ها پخش میشود/من واقعا نمی دونم چی بگم، اما همین که به این پیشرفت دست پیدا کردیم نتیجه زحمات شبانه روزی دوستان زیادی است که جا داره اینجا اسمشون رو نبرم که ریا نشه.

نئوس:                      /میکروفن را از او میقاپد /من قول میدهم که این دانش عظیم مشت محکمی باشه توی دهن اِبَر-

ژئوس:                      اِبَر چیه؟!!!!   اَ بَ . بخشش کن. چند بخشه؟

نئوس:                      یعنی من فرق اِ رو با    اَ    نمی دونم؟

ژئوس:                      یعنی میدونی؟

نئوس:                      /گریه/پس رفاقتت کجا رفته؟خرابمون نکن. قول میدم به موقش جبران کنم.

ژئوس:                      قول میدی؟

نئوس:                      قول مردونه ی مردونه.

ژئوس:                      قبوله./پشت میکروفن/تبریک میگیم به دوست عزیزمون و ازش خواهش میکنیم که  قبل از اینکه هندلوس(نام هواپیما) رو روشن کنه ، به ما بگه که هندلوس اصلا چی هست؟

نئوس:                      هندلوس یه ماشینه.

ژئوس:                      آیا یه ماشین اصلاح؟

نئوس:                      خیر.

ژئوس:                      ماشین اصلاح نیست! پس آیا یه ماشین لباس شویی؟

نئوس:                      خیر دوست عزیز

ژئوس:                      راست می گی؟! پس آیا یه ماشین ظرف شویی؟

نئوس:                      خیر همکار محترم.

ژئوس:                      ای بابا من فکر کردم که یه ماشین ظرف شویی ساختیم.پس آیا یه ماشین زمانه؟

نئوس:                      تقریبا نزدیک شدی دوست هنرمندم.

ژئوس:                      ماشین مکان که نیست!!!!!

نئوس:                      اتفاقا هست واولین باره که ما به این دانش  عظیم دست یافتیم و این رو هم مدیون  زحمت های همه اون کسایی هستیم  که گفتیم نامشون از عملشون مقدستره.

ژئوس:                      عملشون از نامشون مقدس تره. /به سمت او می جهد/پس منظورتون اینه که این ماشین ما رو به یه مکان میبره؟

نئوس:                      البته نه اون مکانی که ذهن شما دنبالشه، بلکه مکان هایی که تا حالا کسی به اونجا راه پیدا نکرده.

ژئوس:                      یعنی کجا؟

نئوس:                      هرجا.آره، هرجایی که تو فکر میکنی .

ژئوس:                      وای باورکردنش سخته./رو به تماشاچیان/به افتخارش دست بزنید.

نئوس:                      پس به افتخار این جشن ،من پشت رول میشینم و او نو روشن می کنم وبه سمت مقصدمون حرکت می کنیم.

ژئوس:                      بازهم دست بزنید.

                               /نئوس پشت رول مینشیند و استارت میزند اما  ماشین روشن نمی شود/

نئوس:                      به مشکل برخوردیم.

ژئوس:                      بزرگ یا کوچیک؟

نئوس                       بزرگ.

ژئوس:                      یعنی پرواز نمی کنه؟

نئوس:                      پرواز که هیچی.تکون هم نمی خوره.

ژئوس:                      وای فکرش رو میکردم.حالا باید چه کار کنیم؟

نئوس:                      همه چیز رو چک میکنیم.

ژئوس:                      همه چیز رو چک می کنیم.

                               /همچون فیلمی که به روی دور تند گذاشته میشود سرعتشان تند میشود و گوشه به گوشه هندلوس را با آچار چک میکنند .بعد از چند دقیقه خسته میشوند و هرکدام به گوشه ایی می افتند/

نئوس:                      همه چیز رو به راهه؟

ژئوس:                      روبراهه.اماپس مشکل از کجاست؟

نئوس:                      از؟؟؟!!!!

ژئوس:                      از؟؟؟!!!!

نئوس:                      تو چرا همیشه حرف های منو تکرار می کنی؟

ژئوس:                      تو چرا همیشه حرف های/به خود می آید/ من؟؟؟!!

نئوس:                      ببخش اشتباه کردم با تو نبودم.

ژئوس:                      به نظرت هندلوس چطور حرکت می کنه؟

نئوس:                      باید هولش بدیم.

ژئوس:                      پس بشین پشت فرمون .

نئوس:                      همیشه با هول دادن همه چیز حل میشه.

ژئوس:                      /نئوس سوار میشود وژئوس شروع به هل دادن میکند/بزن ژنده دو بعد هولونس رو ول کن.

 

                               /هندلوس را هل می دهند اما روشن نمی شود.سه بار این کار را تکرار میکنند/

 

نئوس:                      فکر همه جاش رو نکرده بودیم جز اینجا.

ژئوس:                      به نظرت چه کار کنیم دوست هنرمند؟

نئوس:                      /سکوت/ یادم اومد. اشکال کارمون اینجاست .مایع هستی بخش. ما از مایع هستی بخش توش نریختیم. یادمه استادم میگفت  بعد از ساختن هندلوس،  یادتون نره که حتما اون مایع رو توش بریزید وگرنه پرواز بی پرواز.

ژئوس:                      کدوم مایع؟

نئوس:                      همون که اگه روی سنگ بریزی آب میشه و حکم کیمیا داره.یادمه استادم میگفت که یه روزی میرسه که مردم برای این مایع برادرشون رو هم می کشن و خر خرو میخوره و با کارد سر همدیگر رو -

ژئوس:                      کارت نه کارد.

نئوس:                      آفرین . آره با کارت سر همدیگرو می برند.حالا ما چقدر  مایع داریم؟

ژئوس:                      متاسفانه ما از اون مایع اندک مقداری در توشه خود داریم  واونم به درد عمه مون میخوره.

نئوس:                      به هر حال تنها راهمون همونه. با اون میتونیم تا یه مسیری پرواز کنیم و بعدفرود بیایم. بعد از اون می تونیم توی اونجا یی که فرود میایم از یه کسی مایعش رو امانت بگیریم به سفرمون ادامه بدیم.

ژئوس:                      مگه ما میخایم با هندلوس کجا بریم؟

نئوس:                      چشم دنیا الان به ماست .چون که ما  می خوایم بریم  یه جایی که معلوم نیست کجاست .

ژئوس:                      آخه چرا؟

نئوس:                      چون ماشین مکان ما  قطعه اصلیش گم شده و کمپانی اون دیگه از روش نساخته .به همین خاطر من از اندوخته ها ومهندسین خودمون برای طراحی این قطعه استفاده کردم و خودت می دونی که دانش ما هم به درد

ژئوس:                      خواهش میکنم ادامش نده چون ذهن فعال مارو توی بازخوانی رد می کنن چه برسه به اینکه فکر پرواز داشته باشیم .پس لطفا بال هامون رو قیچی نکن همکار نادونم.

نئوس:                      اووه راست میگی. منظورم این بود که دانش دنیا الان روی انگشت ما میچرخه همکار محترم .ولی به دلایلی مقصدما با این وسیله مشخص نیست و این وسیله

ژئوس:                      /حرف او را ادامه می دهد/شاید ما رو به خواب ببره.شاید به ذهن مادر بزرگ ها ببره.شاید هم مارو ببره هزار سال جلوتر.شاید هزار سال عقب تر.اصلا شاید ما رو ببره به کُره ی

ژئوس:                      کُره ی؟

نئوس:                      کره ی ؟؟؟

ژئوس:                      کره ی خر؟!!

نئوس:                      احمق کره ی خر اسم یه جونوره.

ژئوس:                      چه جور جونوری؟

نئوس:                      لابد فیل یا شایدم اسب.

ژئوس :                     اوه. برای اولین بار من خراب کردم.پس  لطفا تو بگو که کُره ی چی.

نئوس:                      کُره ی جغرافیا.

ژئوس:                      اونجا کجاست؟

نئوس:                      توی آخرین کتابی که خوندم، نوشته بود اونجا همش پر شده از ذرات پولوتونیم.

ژئوس:                      پولوتونیوم یعنی راکتورهای موجود در ذرات سیستم های فضا .درسته؟

نئوس:                      از اینکه همکار هنرمند و باهوشی مثل تو دارم خوشحالم/با او دست میدهد/

ژئوس:                      پس من میرم و اون مایع هستی بخش رو میارم/میرود و با مقداری مایع سوخت  در بطری کوچکی برمیگردد/

نئوس:                      همش همین بود؟

ژئوس:                      متاسفانه بله.

نئوس:                      اما ممکنه که این مقدار مارو توی راه بزاره.

ژئوس:                      چه کار میشه کرد تا هر جا بردمون، میریم. بعد دستمون رو جلوی دیگرا ن دراز میکنیم.

نئوس:                      اما تخت خواب ما از جنس مایع است. اونوقت دستمون رو/حرفش را میخورد/اما اگه هندلوس ما رو جایی برد که  کسی مایع هستی بخش نداشت چی؟

ژئوس:                      خوب بالاخره یه کاریش می کنیم.همیشه گفتن از تو حرکت از خدا برکت.یالاه اون مایع رو توی باک بریز که وقت حرکته.

نئوس:                      حتما/مایع را در باک میریزد و  سوار هندلوس میشود /همه چیز برای حرکت آماده است.حرکت میکنیم / اتفاقی نمی افتد/

ژئوس:                      همکار هنرمندم انگار که سویچ توی جای سویچی نیست.

نئوس:                      /نگاه میکند و متوجه میشود./حق باتواه این روزا دیگه هواس برای هیشکی باقی نمونده.منو ببخش .

ژئوس:                      دوباره سعی کن.

نئوس:                      حرکت میکنیم./استارت میزند/

ژئوس:                      حرکت میکنیم.

                                /صدای انفجاری به گوش میرسد.هندلوس به حرکت می افتد و به هوا بلند میشود .ابرها یکی پس از دیگری از کنار آنها می گذرد.ژئوس و نئوس فریاد میزنند و خوشحالی خود را با خواندن شعری که محتوایی ندارد نشان میدهند.ناگهان هندلوس سوختش تمام میشود و به مکانی که معلوم نیست ،کجاست مینشیند.هردو با تعجب به همدیگره خیره میشوند/

 

نئوس:                      به این زودی رسیدیم

ژئوس:                      نه به نظرم نرسیدیم.سقوط کردیم همکار دانشمندم.

نئوس:                      تو سالمی؟

ژئوس:                      /به سروصورت خود دست میزند /به نظرم هنوز هیچی ام نشده.

نئوس:                      تو میدونی چی شد؟جه بلایی سرمون اومد؟ ما الان کجاییم.چی شده؟

ژئوس:                      به گمانم مایع ما تموم شد.

نئوس:                      تموم شد به همین زودی؟ /با تعجب به دوروبرش نگاه میکند/  اووووه اینجا رو ببین.به نظرت اینجا کجاست؟                            

ژئوس:                      وووووااااااای  . یا 100 سال جلوتر یا 100 سال عقب تر یا 50 سال این ور اونور تر..چه می دونم.اینجا خیلی عجیب غریبه.

                               / همه جا سیاه پوش است .زنان و مردانی با هیبتی عجیب ،پیچیده در چادری سیاه،آنگونه که صورتشان پیدا نباشد در حال رفت و آمد می باشند.گویی که هندلوس و راکبانش را نمی بینند/

نئوس:                      می گم ژئوس توام چیزایی رو که من می بینم .میبینی؟

ژئوس:                      /به پائین خیره میشود/آره نئوس می بینم.یعنی اینا چی اند. تکرار می کنم  به نظرت اینجا کجاست؟

نئوس:                      /ترس/به نظرم توی دربار اهرام ثلاثه مصر فرود اومدیم.

ژئوس:                      اهرام ثلاثه کجاست؟/با تعجب/تو این چیزارو از کجا میدونی؟

نئوس:                      همین جوری یه چیزی پروندم که نگی لالم.

ژئوس:                      وای من کم کم دارم میترسم.

نئوس:                      نترس فقط به فکر چاره باش همکار هنرمندم.

ژئوس:                      موافقم.اما-

نئوس:                      اما چی؟

ژئوس:                      تو چیزی گفتی؟

نئوس:                      من؟/ترس/نه.توچی؟چیزی گفتی؟

ژئوس:                      نه..ببینم  تو اونو  میبینی؟/اشاره به مردی سیاه پوش که شیشه ایی کوچک همچون جام در دست دارد که درون آن جام چیزی نیست، اما مرد به آن خیره شده و راه میرود/به نظرت اون چیه که توی دستشه؟

نئوس:                      /با ترس/اون یه شیشه است.

ژئوس:                      اینو که خودم می دونم.پس چرا اونجوری نگاش میکنه؟

نئوس:                      لابد دیونه است.

ژئوس:                      میری ازش بپرسی که اون چیه؟

نئوس:                      من؟!!!!نه خودت برو.

ژئوس:                       نشد یه کاری من از تو بخوام و انجام بدی.حالا که نمی ری،لااقل برو بپرس که اینجا کجاست؟

نئوس:                      اینجا بی شک 100000سال بعد از تاریخ تولد ماست.

ژئوس:                      ولی من فکر می کنم ما به پلوتونیم رسیدیم.چون استادم میگفت که اونجا یه جای عجیب غریبه.

نئوس:                      استادت؟!!!!!!!!!!!!!!! مگه تو استاد هم داشتی.

ژئوس:                      من؟؟؟؟نه  هرگز..تو چی ؟ تو استاد داشتی؟

نئوس:                      من؟؟؟!!!!  نه.

ژئوس:                      پس چی می گی؟

نئوس:                      کی؟؟؟من؟؟؟!! انگار گیج شدیم. نکنه که ما اصحاب کف هیم و اینجا اقیانوسه.

ژئوس:                      منظورت چیه؟

نئوس:                      .منظورم اینه که ما گم شدیم چون معلوم نیست اینجا کجاست.بهتره که بریم و از یکی از این مردم بپرسیم که اسم شهرشون چیه و کجاست./شروع به  پائین رفتن از هندلوس میکند/

ژئوس:                      ببینم مگه تو زبون اینا رو می فهمی؟

نئوس:                      آره از استادم این زبون رو آموختم.

ژئوس:                      مگه تو  استاد داشتی؟

نئوس:                      من؟!  نه.هرگز.

ژئوس:                      پس چی میگی؟

نئوس:                      میگم که کار سختی نیست به هر حال یاد میگیرم.

ژئوس:                      پس مواظب خودت باش.

نئوس:                      هستم.

ژئوس:                      نئوس

نئوس:                      چیه ژئوس

ژئوس:                      اگه همدیگر رو دیگه ندیدیم ،لابد حکمتی توش بوده.

نئوس:                      چه حکمتی؟

ژئوس:                      حکمت دیگه.استادم میگفت هیچ وقت سوال بی مورد نپرسید .بهتره که توام این کار رو نکنی همکار هنرمندم

نئوس:                      حق با استادته.خداحافظ دوست هنرمندم.

                               /می رود و با یکی از سیاه پوش هایی که جام به دست دارند صحبت میکند. ناگهان برآشفته فریادی میزند و به جای اولش بر میگردد.سیاه پوش ها فرار میکنند/

ژئوس:                      چی شد؟چی گفت؟

نئوس:                      /نفس نفس میزند/بهت گفتم که شاید دیگه مایع گیرمون نیومد.

ژئوس:                      چرا حرف نمی زنی؟ بگو بهت چی گفت.

نئوس:                      اون گفت هرچی که بخوای بهتون میدیم به جز مایع.

ژئوس:                      نگفت که اینجا کجاست؟

نئوس:                      گفت که در بارِ یکی از فرامانروایانیه که تمام این اقلیم مال اونه.

ژئوس:                      یعنی چی؟

نئوس:                      یعنی بدبخت شدیم.اینجا معلوم نیست کجاست.هرچقدر فکر میکنم اسم اینجا رو توی کره ندیدم.

ژئوس:                      دیگه چی گفت ؟

نئوس:                      گفت پادشاه رو الان خبر میکنیم که به استقبال شما بیاد برای خیر مقدم.

ژئوس:                      خیر مقدم به ما؟

نئوس:                      آره گفت نمیزاریم که شما از اینجا برید.

ژئوس:                      فهمیدم. اونا آدم خوارند و غذای امشبشون رو خدا از بالا براشون حواله کرده/با ترس/بیا از اینجا فرار کنیم.

نئوس:                      کجا؟

ژئوس:                      /جایی را نشان می دهد/اونجا.

نئوس:                      موافقم.اما اون گفت تمام این اقلیم مال اوناست.

                               / میخواهند فرار کنند که ناگهان صدای شیپور ورود پادشاه به گوش میرسد/

صدا:                        پادشاه نامدار نظام الممالک پیکر تراش هفت بند وارد میشود

                               / هردو سرِ جایشان خشکشان میزند.در این حین پادشاه وارد میشود/

پادشاه:                    درود و هزاران درود بر میهمانان خوش قدم ما.

نئوس:                      به خدا تقصیر من نبود.اون گفت  سوار هندلوس بشیم و به اینجا بیایم

ژئوس:                      دروغ میگوید سرورم.ما با هم هندلوس را ساختیم و سوارش شدیم.اصلا ما قرار نبود مزاحم شما بشویم.

نئوس:                      لطفا ما را نخورید./گریه/

ژئوس:                      هر کاری بگوئید میکنم فقط مرا نخورید.اصلا میشویم دلقک دربار .یا کنیزیتان را میکنیم.

نئوس:                      منظورش غلامی است.مارا به غلامی قبول کنید.

پادشاه:                    /بلند بلند میخندد/ در تمام عمرمان این اندازه از کسی خوشم نیامده است.چقدر نمک در وجودتان ریخته اند.

نئوس:                      اتفاقا ما خیلی بی نمکیم قربان.برای شام اگر طبخمان کنید از بی نمکی ما حتی یک لقمه نیز نخواهید خورد.

ژئوس:                      آری گوشت ما نیز بسیا تلخ است و دیر پز.

پادشاه:                    از گفته هایتان دریافتیم که سخن از انسان خواری ماست/بلند میخندد/

ژئوس:                      درست حدس زدید قربان.

پادشاه:                    به گمانتان ما ا ین اندازه کریه المنظریم که به قوم آدم خوار شباهت داریم؟

نئوس:                      خیر قربان .شواهد امر نشانگر این موضوع است.

پادشاه :                   برخلاف گمان شما. ما نه آدم خواریم نه ترسناک.فقط پادشاه این ملکیم و برای خودمان ناآوریم .اماندانستن کنیه مان به صلاح طرفین است.

نئوس:                      یعنی شام امشبتان آماده است؟

پادشاه:                    آری.

ژئوس:                      نهار فردایتان چه؟

پادشاه:                    آهوی سیاه چشمی را بر آتش گذاشته ایم که فردا نگران اشکممان نباشیم.

نئوس:                      من  با خود گفتم شما اهل دل هستید.

پادشاه:                    نگران هیچ چیز نباشید.ما در این دیار به مهمان نوازی شهره ایم ودر قصر خود مهمانخانه ایی داریم که  پذیرای شما خواهد بود .تا هر زمان که خواستید قدمهایتان بر   دیدگان  ماست.

ژئوس:                      قربان حال که شما  این  مقدار خوش مشرب هستید به سوال ما پاسخ دهید

پادشاه:                    قبل از آنکه سوالت را بگویی جوابت را میدهم./به دور هندلوس میچرخد/این سیاه پوشی ما و این جام ها یک راز است که در دل من وکنیزکان و غلامان و تک تک مردمان شهرم به یادگار مانده و خواهد ماند.و فاش این راز برایتان غیر ممکت است.

ژئوس:                      اما این سیاهی ها چشمان هر بیننده را به اخم می گرایاند تا شادیی که در گفته هایتان است.

پادشاه:                    این سخن را بارها شنیده ام. اما هرکس که خود تجربه کرده است برما اضافه گشته است وشادی از لبانش رخت بربسته است.

                               /ژئوس ،نئوس را به گوشه ایی می برد و چشم در چشمش میشود/

ژئوس:                      اینا خیلی عجیب قریبند.بهتره که از اینجا بریم.اصلا گور پدر هندلوس و هندلوس درست کن.آقا خر ما از کره گی دُم نداشت.بیا پیاده برگردیم.

نئوس:                      زده به سرت؟مگه ما با چرتکه اومدیم که اگه پای اسبش شکست خودمون برگردیم؟هندلوس ما رو آورده یه جایی که برگشتنمونم فقط با روشن شدن خودش امکان داره.ما گیر کردیم می فهمی؟نه راه پس داریم نه راه پیش.

ژئوس:                      یعنی باید چه کار کنیم؟

نئوس:                      /به پادشاه/الان میرسیم خدمتتون اشرف اعظم./به ژئوس/ ما باید هر طور شده یه کم مایع از اینا جور کنیم و فِلِنگ رو ببندیم.می فهمی؟

ژئوس:                      یعنی می گی چه کار کنیم همکار هنرمندم؟

نئوس:                      اون و بسپار به من.

پادشاه:                    اختلاط دیگر بس است.به ما بپیوندید که امشب جشنی بزرگ با آتش بازیی عظیم  برایتان ترتیب داده ایم.

نئوس:                      یک سوال دیگر اعظم اشرف؟

پادشاه:                    به شرط آنکه راز سیاه پوشی ما در آن نباشد.

نئوس:                      قول می دهم.

پادشاه:                    بپرس..

نئوس:                      در قلمرو فرمانروایی شما قدری مایع حیات بخش هست که به جان خسته ی این طیاره ی ما عمری تازه بخشد؟

پادشاه:                    /بلند میخندد/ به گمانمت این جام ها که در دست این سیاه پوشان است جیست؟

ژئوس:                      جام الست؟

نئوس:                      جام خمر؟

پادشاه:                    نه  این جام ها ،جام همان مایعی است که شما به دنبال آن هستید و ما هم به دنبال اوئیم.

نئوس:                      یعنی شما هم طیاره دارید؟

ژئوس:                      چه خوب.پس هندلوس شما کجاست؟

پادشاه:                    ما وشما دو فرق عظیم با هم داریم.آن هم این است که ما ابتدا به فکر مایع پرواز و چیزی که طیاره را به پرواز در می آورد هستیم و تا پیدایش نکنیم  به فکر ساخت طیاره نمی افتیم .اما شما اول طیاره را می سازید و بعد به فکر سوخت آن هستید.

نئوس:                      یعنی ما دیگر نمی توانیم  هندلوس را از جایش تکان دهیم؟

پادشاه:                    چرا یک راه دارد.

ژئوس:                      چه راهی؟

نئوس:                      چه راهی.؟

پادشاه:                    تعجیل نکنید.اول به جشن می رویم و بعد نوبت راه شما هم میرسد.با من همراه شوید

                             /به راه می افتند نو ر  میرود و می آید.در تاریکی و روشنایی مراسم جشن وآتش بازی و شور و نشاط فضا را پر میکند.ژئوس ونئوس هم در آن بین به رقص وپایکوبی میپردازند /

                              

نئوس:                      /به نزدیک پادشاه می آید/اشرف اعظم وقتش نرسیده؟

ژئوس:                      ما کم کم دیگه باید رفع زحمت کنیم.

پادشاه:                    این همه تعجیل برای چیست؟

نئوس:                      اگر امکانش هست آن یک راه را به مابگوئید که به دنبالش برویم وقدری از آن مایع به دست آوریم و به زادگا همان برگردیم

پادشاه:                    اگر راه پیش رویتان نا هموار باشد چه؟

ژئوس:                      نا همواریش را به جان میخریم.

پادشاه:                    اگر صعب العبور بود وقادر به ادامه راه نبودیت چه؟

نئوس:                      ما برای عبور از این گذر گاه از جان خود نیز میگذریم.

ژئوس:                      بگوئید در کجا یافت میشود تا هم اینک راهی شویم.

پادشاه:                    شب به اندرونی ما بیاید تا برایتان راز این مایع را باز گو کنم و نقشه رسیدن به او را پیش رویتان بگذارم.

                               /ژئوس ونئوس با فریاد به جمع و جشن بر می گردند.پس از اندکی، نور میرود و می آید.اندرونی .پادشاه نشسته بر تخت پادشاهی.ژئوس و نئوس وارد میشوند/

نئوس:                      پادشاه به سلامت بادا

ژئوس:                      دردو بلایتان بر ستون فقراتمان.

پادشاه:                    آرام بگیرید.ساکت.کسی نباید بداند که ما در این وقت شب باهم ملاقات کرده ایم.

نئوس:                      آخر چرا؟

پادشاه:                    اینجا اندرونی ماست و تا به حال کسی به آن راه نیافته است.

ژئوس:                      اعظم اشرف پس تا آبرویمان نرفته است آدرس را بدهید و خلاصمان کنید.

پادشاه:                    نمی دانم چه در چشمهای شماست که مرا وادار به فاش این راز کرده است

نئوس:                      راز؟

پادشاه:                    مگر نمی دانید که این  یک راز است؟

ژئوس:                      ما فقط  طلب قدری روغن برای طیاره یمان کردیم. همین.به راز و سِر چه کار داریم.

نئوس:                      ملک الموتا، اینجا گویا همه چیز آمیخته با راز است.او از داستان سیاه پوشیتان.این هم از داستان مایع  طیاره ی تان.

پادشاه:                    ما در این دیار فقط یک راز داریم که با مایع شما آمیخته به هم است.آن هم این است که  همان کسی که داستان سیاه پوشی ما با آن پیوند خورده، دارای معدنی از مایع است که هرکس برای  دیدن او یا طلب مایع می رود، به این حال و روز در می آید.

نئوس:                      اما داستان ما فرق میکند.ما فقط برای مقداری مایع به نزدش می رویم و بی شک او ما را می پذیرد و از روی دل سوزی هم که شده، اندکی به ما از آن مایع خواهد داد.

ژئوس:                      /به نئوس/ دوست هنرمند و زود گیرم.منظور پادشاه این است که او نگهبان آن معدن است به این سادگی ها، قطره ایی از آن مایع را به احدی نخواهد داد.

پادشاه:                    بیاید از رفتن صرف نظر کنید و در کنار ما روزهایتان را به شب برسانید که این بهترین راه است و پایانش خوشتر از رفتن  به نزد اوست.

نئوس:                      کم کم ما را به ترس سوق می دهی والا حضرت .مگر این کس که ما را به دیدارش وعده می دهی کیست؟

پادشاه :                   همان است که ما را سیاه پوش  خود کرده است.

ژئوس:                      یعنی داستان این جام ها با لباس ها یکی است؟

پادشاه:                    آری.

نئوس:                      آیا تا به حال کسی به مایع رسیده است؟

پادشاه:                    تا کنون که من زیسته ام.خیر

نئوس:                      حتی خود شما؟

پادشاه:                    داستان من نیز با آنهایی که رفتند و به این صیرت درآمدند یکی است.

ژئوس:                      لب بگشا و این داستان را بر ما بگو تا بدانیم که ما را با که وعده است؟

پادشاه:                    به شرط آنکه، اگر برآن دست یافتید یا نیافتید این داستان را بر کسی باز نگوئید تا در بین ما خاک گردد و راز ما بر کسان دیگر فاش نگردد.

نئوس:                      خیالتان راحت ملک الموتا.

ژئوس:                      در بلاد ما ضرب المثلی است که میگوید .ما سرمان برود ،حرفمان نمی رود.

پادشاه:                    چقدر زیبا.می گوییم این ضرب المثل را به یادگار از شما روی کتیبه ها بنویسند و در میدان شهر بگذارند تا هرگاه آن را مشاهده کردیم.به یاد شما بیفتیم.

نئوس:                      پس دیگر لب بگشائید.

پادشاه:                    روزی از روزها که قدرت سلطنت ما را فریفته بود،  فرمان دادیم که برای سفرهای بیرون از دیارمان ،که به قصد شکار میرویم،دانش بلدانِ دربارمان، طیاره ایی ساخته که با آن حمل ونقلمان راحتر و تفننش بیشتر شود. آنها در جواب گفتند که برای حرکت آن طیاره باید مایعی باشد که ما آن را نداریم .اما گفته اند در نا کجا آبادی در نزد بهمان کسک یافت میشود.فی الجمله ما را پشیمان و در انتظار گذاشتند تا اینکه روزی در مهمانخانه ام فردی سر تا پا سیاه پوش  با جامی خالی در دست وارد شد و او را تکریم فراوان کردم. روزی گفتمش که علت این سیاه پوشی  وآن جام خالی تو چیست؟ آنمرد ابتدا از گفتن خودداری کرد ولی با اصرار من گفت که در چین، شهری بنام شهر مدهوشان است که  پُراست از مایع حیات و مردمان آن بغایت زیبا و دوست داشتنی هستند ولی همه مردم سیاه پوشند و هرکدام جامی خالی دردست.. هر کس در آن شهر برود گرچه جای لذت بخشی است ولی سیاهی او را می گیرد و سیاه پوش می شود. آنمرد بیش از این چیزی نگفت و بار بر خر نهاد و از آنجا رفت. من نیز وسوسه شدم و بدون اینکه به کسی بگویم عزم رفتن به آنجا کردم تا هم علت را بیابم و هم برای طیاره ام مایعی یافت کنم .برای همین راه افتادم و به آنجا رفتم و اوضاع را همانگونه که مرد گفته بود یافتم. تا یکسال از هر کس احوال شهر را جویا شدم کسی چیزی به من نگفت تا اینکه با سمساری نیک خوی دوست شدم و مدتی به او لطف زیاد میکردم و هدایا و بخشش های فراوان به قصاب می کردم. روزی قصاب مرا به خانه خود دعوت کرد و پس از پذیرائی فراوان همه آنچه من به او داده بودم را پیش ما آورد و گفت علت این همه بخشش چیست؟. ما ا بتدا تعارفات را آغاز کردیم و گفتیم که حق مردی نیک محضر چون تو بیش ار این است. سمسار گفت اینرا را قبول نمی کنم ، مگر اینکه خواسته ای از من کنی تا من جبران کنم. ما نیز از خدا خواسته ، اوضاع را مساعد یافتیم و حکایت شاهی خویش و آنچه ما را بدینجا کشانده بود را بازگو کردیم.سمسار گفت گرچه سوال خوبی از من نکردی ولی پاسخش را می گویم. شب هنگام با وی به سوی خرابه ای رفتیم./سکوت میکند/

ژئوس:                      خوب بعد از آن چه شد؟

نئوس:                      جان به لبمان کردی اعظم اقدس.

پادشاه:                    تا همین جا برای شما کافی است بعد از آن را خود باید مکاشفه کنید.

ژئوس:                      منظورتان را رُک بگویید والا حضرت.

پادشاه:                    ما شمارا توسط  یکی از درباریان به آنجا می فرستیم واز آنجا به بعد را خود مکاشفه کنید که حلاوتش برایتان جاودان بماند.

نئوس:                      اما ما به دنبال حلاوت نیستیم .ما به دنبال  مقداری ما یع برای برگشتن به دیار خویشیم.

پادشاه:                    ما را نیز یک حس کنجکاوی به آنجا کشاند و اینک به این روز گرفتار گشته ایم.

ژئوس:                      اما-

پادشاه:                    اما ندارد.کراسومیس/سربازی را صدا میکند/

کراسومیس:              جان برکفم قربان.

پادشاه:                    مهمانان عزیز ما را به خرابه ایی که ما را در آنجا یافتید به تاخت ببر و تا آمدنشان هما ن جا بایست.

کراسومیس:              فرمانتان تا پای جان اجرا خواهد شد./به نئوس وژئوس/در خدمتگزاری به شما حاضریم.راه می افتیم.

نئوس:                      اما-

پادشاه:                    اما هایش را برای خودت نگهدار.تعجیل کنید که وقت تنگ است.

                               /نور میرود صدای شیهه ی اسب به گوش می رسد .نو می آید.خرابه ایست و سبدی یزرگ در وسط آن/

کراسومیس:              این سبد مرکب شما برای رسیدن به خواسته یتان است

نئوس:                      تقصیر ندارند که در دیار خودمان نرخش را تصاعدی بالا میبرند.بیچاره آنها که برای قطره ایی از آن این همه مشقت به خود میدهند.

ژئوس:                      می گویم سرباز جان.تا به حال کسی دست پُر از این سفر برگشته است.؟

کراسومیس:              هرگز.

نئوس:                      امیدوارم یک بار دیگر تو را ببینم.

کراسومیس:              همه آنهایی که مامور بدرقه ی شان من بوده ام  ،هنگام رفتن همین را گفتند و وقت برگشتن هرگز مرا نشناختن.

ژئوس:                      می گم نئوس به نظرت این که نگهبان معدن چه جور جونوریه؟

نئوس:                      فکر میکنم حدالاقل باید دو تا شاخ و یه دم بزرگ و دندون های تیزی داشته باشه.

ژئوس:                      منم همین فکر رو میکنم.خدا خودش به دادمون برسه. خدا حافظ سرباز نیک خوی.

                               /بر سبد سوار میشوند و سبد به آسمان پرواز میکند ؛ناگهان بین زمین و آسمان معلق  می مانند وسبد جای گریز برایشان باقی نمی گزارد .در این حین مرغی بزرگ و مهیب می آید و بر سبد می نشیندو بالای سر شان بخواب می رود. وقتی بیدارمی  شود و آهنگ رفتن می کند ژئوس ونئوس به ناچار، پای او را گرفته و از آن مهلکه نجات می یابند. مرغ آنها را با خود  می برد تا به جائی  می رسند که زیر پایشان چمنزاری خوش و خرم و معدنی پُراز مایع است. آنها پای مرغ را رها کرد ه و به روی سبزه ها  می افتند/

نئوس:                      اینجا دیگه کجاست ؟

ژئوس:                      به گمونم  معدنِ  مایع همین جاست.

نئوس:                      چقدر اینجا قشنگه ژئوس.

ژئوس:                      کاری با قشنگی اینجا نداشته باش.تا دیر نشده برو اون جام بزرگه رو پر از مایع کن که تا  کسی ما رو ندیده برگردیم.

نئوس:                      تو همین جا بایست تا من برگردم./میرود .ناگهان ژئوس فریاد میزند/

ژئوس:                      نئئئئئئئوس.نئئئئئئوس.

نئوس:                      چی شده؟چرا داد میزنی؟

ژئوس:                      اووونجا رووو ببین.

نئوس:                      کجا رو؟

ژئوس:                      روی اوووون تخت رووووو.

                               /تختی در گوشه صحنه را به او نشان می دهد که بانویی زیبا با جامی پُر از مایع در دست نشسته است و به آنها خیره شده است/

نئوس:                      وااای.اینه اون نگهبانی که  می گفتند؟

ژئوس:                      این که نه شاخ  داره.نه دُم داره نه دندونای تیز.

نئوس:                      می گم ژئوس،تو جام رو پر کن و برگرد من بعد از تو میام.

ژئوس:                      یعنی چی؟ما با هم اومدیم و با هم برمی گردیم.

نئوس:                      اما اون داره به من نگاه میکنه.

ژئوس:                      منظورت چیه؟        

نئوس:                      منظورم اینه که برم پیشش و یه خورده با هاش هم صحبت بشم.

ژئوس:                      تو هر جا بری منم میام.

نئوس:                           اما اون یه نفره و ما دو نفر.تو برو برای خودت بگرد احتمالا توی این دور و حوالی  مثل این زیاده.

ژئوس:                      یک کلام منم میام

                               /نئوس میرود و ژئوس هم به دنبالش به آنجا میرود.بانو با لبخند از آنها پذیرایی می کند./

بانو:                         سلا م  بر میهمانان نا خوانده ما.

نئوس:                      سلام بر بانوی خورشید

بانو:                         بانوی خورشید؟؟؟!!!! .تا کنون کسی مرا به  این نام نخوانده بود.که هستید؟و به چه قصد به اینجا آمد ه اید؟

نئوس:                      باد حکایت شما را به دیار ما آورده بود و من برآن شدم که با خدمتکار خویش برای زیارت شما بدینجا بیایم.نیک می دانستم که مشقات زیادی تا رسیدن به شما هست اما آنها را به جان خریدم و به نزد شما رسیدم

بانو:                         با چه چیز خود را به اینجا رساندی؟

نئوس:                      با هندلوس.

بانو:                         هندلوس؟او دیگر کیست؟

نئوس:                      طیاره ایست که مسافت ها را در چشم بر هم زدنی کوتاه می کند. خواه زمان باشد خواه مکان.من و این غلام سیاه زجرها برای دیدن شما کشیده ایم به این مقصد که شما پذیرای من باشی.

ژئوس:                      چرا داری چرت و پرت می گی؟ مگه ما نیومدیم برای مایع پروازمون.تو مگه خودت زن و بچه نداری همکار عاشق پیشه من؟

نئوس:                      من دیگه بر نمی گردم.تو میخوای خودت تنهایی برگرد.

ژئوس:                      باشه حالا که حرف حساب حالیت نمیشه الان بهش میگم که ما برای بردن مایع اومدیم نه دیدن اون.

نئوس:                      اگه این کا رو کنی، کلید هندلوس رو بهت نمی دم که برگردی.

ژئوس:                      ای لعنت به تو.یعنی تو می خوای منو تنها بزاری؟

نئوس:                           نه.ولی اگه میخوای با من برگردی باید هیچ حرف نزنی و فقط نگاه کنی

بانو:                         گویا غلامت از دیدن ما خرسند نگشته است؟

نئوس:                      خیر بانوی من.این غلام احساس شعف می کند اما چون زبان ندارد و لال مادر زاد است قادر به نشان دادن خرسندی خویش نیست.

بانو:                         نگفتی دلیل دلدادگیت به ما چیست؟

نئوس:                      مصاحبت با تو.

بانو:                         همین؟!

نئوس:                      مگر غیر ازین نیز چیزی هست؟

بانو:                         گفتم که اگر برای بردن مایع به اینجا آمده ایی هم اینک بزرگ ترین جام را برای تو پُر کرده و تو و غلامت را راهی دیارتان کنیم.

ژئوس:                      دِ  بگو که برای مایع آمده ایم و خلاصمون کن.

نئوس:                      خفه شو./رو به بانو/مایع؟؟؟/می خندد/دلیل این همه مشقت تویی و همه چیز هیچ است به چشم من.

بانو :                        برای اینکه تو را در انتخابت بین من و مایع آزاد بگذارم تا سه میشمارم و بعد تصمیمت را بگو که من یا مایع. یک.......دوووو-

ژئوس:                      بگو که مایع و خلاصمون کن.

نئوس:                      /آرام/احمق جان من اگه اونو به دست بیارم تمام این مایع ها رو به دست آوردم.که البته یک گوشه چشم اون به همه این معدن می ارزه.

بانو:                         سه.

نئوس:                      من بین مایع و تو، تو را انتخاب می کنم بانوی خورشید.

                               /بانو دستهایش را به هم می کوبد/مردان و زنانی هل هله کنان وارد میشوندو بر گرد بانو و نئوس می چرخند/

بانو:                         تو برای با من بودن مختاری، اما برای وصال ما  باید  در این مایع شنا کنی تا حسرت نداشتنش برای تو زائده ایی نگردد.پس این کار را بکن تا سی شب.

نئوس:                      سی شب!!!!!!!!!!!!!!

بانو:                         اجباری درآن نیست.

نئوس:                      نه بانوی من می پذیرم.من برای وصال شما جان را  هدیه میدهم.

                               /نئوس لباس هایش را در می آورد و به سمت حوض می رود ودر آن شنا می کند و فریاد می زند.با آمدن و رفتن و آمدن  نور نشان داده میشود که روزها بر غلام و بانو و نئوس گذشته است.نور می آید/

بانو:                         مجنونِ من. تو بر من نشان دادی که دلداه منی و عشق تو از درونت شعله میگیرد و هرگز خواکستر نخواهد شد.تو بازی را بردی و بر من و عشقِ من فائق آمدی.

نئوس:                      /به ژئوس/دیدی بهت گفتم.به چنگش آوردم.شکارش کردم.امشب شب منه.

ژئوس:                      خداکنه این دروغ راست باشه.

بانو:                         چشم هایتان را ببندید که گاه،گاه وصال است.

نئوس:                      بانوی من تا کنون در عمرم لحظه ایی ناب تر آز این لحظه نیافته ام.

بانو:                         آماده شو.چشم ها راببند و منتظر باش.هر گاه که فرمان دادم مرا در بر بکش.

                               /نئوس وژئوس  چشم هایشان را بسته  وبر خود می لرزند. بانو وِردی را زیر لب میخواند .به ناگاه نور میرود و ژئوس نئوس خود را در همان سبد در همان خرابه به نزد سرباز می بینند .اما اینک لباس هایی سیاه بر تن دارند  با دو جام خالی در دست/

نئوس:                      نه ه ه ه ه  ه ه ه ه

ژئوس:                      نه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

نئوس:                      بانوی من...بانوی من

ژئوس:                      هندلوس هندلوس هندلوس

سرباز:                      چه بر سرتان آمد .چه شده است؟

نئوس:                      تو یگر کیستی/به اطراف مینگرد/بانوی من.بانوی خورشید.

سرباز:                      /بلند بلند میخندد/به ساکنان شهر مدهوشان خوش آمدید.

ژئوس:                      هندلوس چه؟پرواز؟دیارمان؟!!!

نئوس:                      او کجاست؟

سرباز:                      او دیگر نیست.شما  از اهالی شهر ما شده اید.

نئوس:                      ما را یک بار دیگر در سبد نه تا او را ببینم

ژئوس:                      او را نه.ما را در سبد نه تا جامی از مایعِ پرواز از او بگیریم.

سرباز:                      هر کس بیشتر از یک بار نمی تواند به آنجا برود.شما و هندلوس دیگر برای همیشه مهمان مایید.

نئوس:                      نه

ژئوس:                      وااااای

                               /نئوس و ژنوس به گوشه ایی نشسته و گریه می کنند نا گهان پیر مردی وارد می شود و رو به سرباز می کند/

پیرمرد:                    مرا در این سبد نِه.

سرباز:                      تو کیستی؟به کجا میروی؟

پیرمرد:                    گنجوی هستم.نظامی کنجوی.می خواهم برای شروع نگارش یکی از  آثار بی بدیل ادبی سری به این دیار بزنم و خود نتایج این سفر را در مجلدی به نام هفت پیکر به نشر برسانم.

نئوس:                      نظامی؟چقدر این اسم برای من آشناست.یادمه استادم همیشه از اون حرف میزد. یعنی ما قبل از اینکه اون اینجا برسه رسیدیم اینجا؟؟

ژئوس:                      ببینم مگه تو استاد داشتی.

نئوس:                      من؟ نه.هرگز

نئوس:                      استاد تورو خدا ما رو هم با خودت ببر

پیرمرد:                    من به قصد سیاحت نمی روم .میروم تا آنچه را که میبینم .بنگارم .شما نیز بهتر است به گریه ی تان ادامه دهید.چون شنید ه ام گریه آدمی را سبک می کند.

/سرباز ،پیرمرد را سوار بر سبد می کند و با آسمان می فرستد.نور میرود/

                                                                                    پایان

                                                پژمان شاهوردی

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱٢/۱٢ساعت ٥:٠٦ ‎ب.ظ توسط پژمان شاهوردی نظرات () |

Design By : Night Melody