دانلود نمایشنامه

یدالله فوق ایدیهم


\نمایشنامه

"همشون رو یه مار زده"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته: پژمان شاهوردی

 

بازیسازان:

رحمن

پرستار

لیلا

شهربانو

 

 

 

 

 

مکان:

اتاقی از یک بیمارستان با تمامی وسایل ممکن

 

 

 

 

 

 

 

پرستار با عجله وارد میشود به سِرُم نگاه میکند درجه  تب را می گیرد و چیزهایی در برگه خود مینویسد و شروع به رفتن میکند که رحمن  از زیر ملحفه، صدایش به گوش میرسد.

رحمن:                 پاهام میخاره

پرستار:                بله؟!!!!/تعجب/

رحمن:                 گفتم که پاهام میخاره

پرستار:                شما چیزی گفتید؟!!!!وای خدای من!!!!شمادارید حرف میزنید!!!!!!/هراسان می خواهد از اتاق بیرون برود/آآآآآقای دکتر.......

رحمن:                خانم محترم کجا میری؟ خودتونم میتونید بخارونیتش ،دیگه لازم نیست دکتر رو زحمت بندازید

پرستار:                باورم نمی شه ،این یه معجزه است

رحمن:                 چی؟من؟!/بلند بلند می خندد/بعد از مدتها ،تازه یه آدم چیز فهم،پی برد که این یه  معجزه است.

پرستار:                شما رو نمی گم.

رحمن:                 پس کیو میگی.؟

پرستار:                همین  که بلاخره به هوش اومدین.کسی فکرشم نمی کرد که چشمای شما دوباره باز بشه.

رحمن:                 مگه تا حالا به هوش نبودم؟

پرستار:                معلومه که نبودین.بعد از اون اتفاق دیگه کسی به موندن شما امیدی نداشت.

رحمن:                 منظورتون از کسی، کیه؟

پرستار:                خوب معلومه تمام دکترای این بیمارستان رو میگم.

رحمن:                 نمی دونم چرا وقتی اسم دکتر میاد من یه جوری میشم. ببینم تو میدونی؟

پرستار:                چی رو؟

رحمن:                 من چطوری و با کی ،توی کجا چیز کردم؟

پرستار:                چیز کردید؟

رحمن:                 خودت همین الان گفتی که بعد از اون اتفاق،مگه منظورت از اتفاق چیزنبود؟

پرستار:                چیز؟نه که نبود.شما دچار یه صانحه شدید که-

رحمن:                 کریم حالش چطوره؟

پرستار:                کریم دیگه کیه؟

رحمن:                 کریم؟!!!!کریم دیگه .ببینم تو میدونی توی اون صانحه کی پیشم بود؟

پرستار:                کدوم صانحه؟

رحمن:                 همونی که می گی تصادف نبوده.

پرستار:                بهتره که زیاد حرف نزنی چون تازه به هوش اومدی برات بده/شروع به رفتن میکند/

رحمن:                 پاهاااااااااااااااااااااااااام.

پرستار:                پاهات چی؟

رحمن:                 بخارونش

پرستار:                توی شرح وظایف من ننوشته که پاهای شمارو بخارونم

رحمن:                 ولی مطمئنم که نوشته که اگه مریضتون، چیزی ازتون خواست و از دست شما برمی اومد، حتما براش انجام بدید

پرستار:                انگار که یه دستی توی حرفه ی ما داری و به قوانینش آشنایی؟

رحمن:                 مگه حرفه ی شما چیه؟

پرستار:                تو بگو که قانون وضع میکنی.

رحمن:                 وقتی خودت نمی دونی،انتظار داری من بدونم؟

پرستار:                /به سمت پاهایش می رود و از روی ملحفه شروع به خاراندن پاهایش می کند/خووبه؟

رحمن:                 من گفتم پام رو بخارون یا ملحفه رو؟

پرستار:                مگه فرقی ام میکنه؟

رحمن:                 آخه از زیر ملحفه یه حال دیگه ایی میده.راستش   رو بخوای یه جوری میشم .

پرستار:                مودب باشین آقای محترم،انگار بی هوشی روی تعقلتون اثر گذاشته.

رحمن:                 چرا بهتون بر خورد خانم.؟خیلی دلتم بخواد که دستت رو روی اونجای من بزاری.

پرستار:                کجای شما؟

رحمن:                 اونجا/باسر اشاره به پاهایش میکند/نترس.همیشه منظور از اونجا ،یه جای دیگه است نه اونجا.

پرستار:                شمارو باید یه پرستار مرد ویزیت کنه /می خواهد بیرون برود که رحمن فریاد میزند/

رحمن:                 وااای پاااااااااااااااااااااااااااااااام

پرستار:                چی شد؟/سراسیمه/

رحمن:                 /با تنگی نفس/دارم میمیرم.گرفت ..گرفت

پرستار:                چی گرفت؟

رحمن:                 نفسم...نفسم

پرستار:                یه هو چتون شد؟

رحمن:                 یه حمله قلبیه.وقتی که کسی دست بهش میزنه اینجوری میشم.

پرستار:                به چی؟

رحمن:                 به اونجام.

پرستار:                کجاتون؟

رحمن:                 همونجام که دست زدی.

پرستار:                اما من به شما دست نزدم.

رحمن:                 منظورتون اینه که یه نفر دیگه داشت می خاروندش؟

پرستار:                /با عصبانیت/پاهاتون رو میگید.؟

رحمن:                 چه فرقی میکنه.

پرستار:                مگه خودتون نگفتید بخارونش؟

رحمن:                 اومدیم من بهت گفتم بمالو-

پرستار:                کم حرف بزن.رنگت پریده .من برم دکترت رو صدا کنم

رحمن:                 کجا میری؟من که چیزیم نیست.فقط فشارم افتاده.حس میکنم نبضم خوب نمی زنه.باید ضربان قلبم رو از روی نبضم تست کنی/دستش را دراز می کند/

پرستار:                /دستش را آرام می گیرد/سالمی هیچیت نیست...

رحمن:                 اینجوری که تو گرفتی ،معلومه که نمی فهمی چیزیم هست یا نیست.باید فشارش بدی.دو دسته بگیرش یه کم باهاش بازی کنی که بفهمی ضربانش چطور میزنه

پرستار:                نیازی به این کارا نیست.یه حمله بود که اومد وگذشت

رحمن:                 /سرفه میکند و به نفس تنگی می افتد/وای به دادم برس نفسم بالا نمی اد

پرستار:                دوباره چت شد

رحمن:                 نفسم....نفسم.....

پرستار:                وای خدای من.شُک./سراسیمه/ باید بهت شک الکتریکی بدم

رحمن:                 نه فکر نمیکنم  به شک احتیاج باشه.با تنفس دهان به دهان خوب میشم.

پرستار:                مرده شورت رو ببرن با تنفس دهان به دهان

رحمن:                 چیه.؟یعنی نمی خوای کسی رو که داره از تنگی نفس می میره یه عمر دوباره بهش بدی؟

پرستار:                آقای محترم شما مثل اینکه حالتون خوب شده و دیگه نیازی به دهان به دهان و جایی به جایی ندارید

رحمن:                 توام مثل لیلایی که هیچ وقت  حرف منو نفهمید

پرستار:                لابدبه اونم گفتی نفس تنگی گرفتی و احتیاج به دهان به دهان داری؟

رحمن:                 دهان به دهان چیه خانم؟شمام که همه چیز رو توی مسائل جنسی می بینید

پرستار:                جنسی!!!!هیچ می فهمی داری چی میگی؟

رحمن:                 چرا جوش میاری؟ منظورم جنسیه که مانتو تون داره .نه که سفیده.چشم رو میزنه.آدمم حواسشس پرت می شه.

پرستار:                به چی؟

رحمن:                 به استایل.

پرستار:                استایل دیگه چه صیغه اییه؟

رحمن:                 صیغه؟چرا حرف میزارید توی دهن من ؟من اهل صیغه کردن و ازدواج موقت نیستم

پرستار:                /جیغ میزند/واقعا که/فریاد میزند

رحمن:                 چرا ناراحت میشی؟بابا شوخی کردم./سکوت/هستم .اهل صیغه ام هستم.

پرستار:                تو انگار مخت جا به جا شده.اینقدر تنها  بمون تا بپوسی./از اتاق بیرون میرود/

رحمن:                 /فریاد میزند/آآآآآی نفسم گرفت

پرستار:                دوباره چی شد؟

رحمن:                 تو اصلا نمی دونی چطوری با یه بیمار رفتار کنی.هیچ می دونی که جون من الان به دست تواه./فریاد/آی نفسم گرفت.....

پرستار:                نمی دونم اصلا کی تورو آورد و توی این بیمارستان خابوند ومارو به این روز انداخت

رحمن:                 ببینم کریم نبود؟

پرستار:                کریم دیگه کیه؟

رحمن:                 کریم/سکوت/.            نمی دونم

پرستار:                تو خیلی مرموزی.

رحمن:                 این یکی رو گل گفتی.بیا نوکش رو بگیر تا بهت بگم

پرستار:                /با عصبانیت به او خیره می شود/نوکش رو؟

رحمن:                 چرا اونجوری نگاه میکنی.خوب خودم میگیرمش تا تو بیای

پرستار:                /بازهم به او خیره می ماند/

رحمن:                 اصلا نمی خای بگیریش خودم درستش می کنم/گوشه ملحفه را می گیرد و روی خود پهن می کند/ پس بیا بگیر بشین اینجا تا برات تعریف کنم

پرستار:                چی رو؟

رحمن:                 اون قصه غم انگیز رو

پرستار:                کدوم قصه غم انگیز رو؟

رحمن:                 همونی که اگه بشنوی شاخ در میاری و از ته دلت می شینی و گریه می کنی

پرستار:                کدوم قصه رو؟بگو ببینم چی رو می گی؟

رحمن:                 داستان غم انگیز چوپان دروغ گو رو عرض میکنم./بلند بلند می خندد/

پرستار:                رو آب بخندی بانمک.

رحمن:                 گفتی آب.دلم هوای یه قطره آب کرده

پرستار:                تشنه اته؟

رحمن:                 نه بابا.منظورم آبیه که از خودم بیرون بیاد.

پرستار:                چی گفتی؟بی ادب بی نزاکت.

رحمن:                 آقا جون تو چرا هر چی که من می گم یه چیزی ازش بیرون میاری ؟منظورم اینه دلم لک زده برای کار کردن و دو قطره عرق ریختن.آخه می دونی من عاشق کارکردنم

پرستار:                مگه تو چه کاره بودی؟

رحمن:                 /در خود میرود/نمدونم چی کار میکردم.اما اینو میدونم که هرچی که بود با سوراخ سرو کار داشت.

پرستار:                سوراخ چی؟

رحمن:                 نمی دونم.آخه سوراخ ها با هم فرق میکنند

پرستار:                تو رو باید میبردند دیونه خونه.چطوری سر از اینجا در آوردی؟

رحمن:                 می تونم یه درخواست ازت کنم

پرستار:                اگه مورد دار نیست بفرمایئد

رحمن:                 در خواستم رو با مقدمه بگم یا بی مقدمه؟

پرستار:                هر جور که راحتی

رحمن:                 پس با مقدمه می گم

پرستار:                بفرمایئد

رحمن:                 همون طوری که می دونی حضرت آدم خیلی تنها بود و یه روز به خدا گفت که خدایا من تنهام .خدا هم بهش گفت می گی چه کار کنم؟ بعد حضرت آدم گفت که اگه ممکنه یه نفر رو بفرست که منو از تنهایی در بیاره بیرون،بعد خدا بهش گفت مگه تنهاییی چه عیبی داره ؟بع حضرت آدم گفت که تنهایی عیبش اینه که آدم بی آدم ،آدم نمیشه.وقتی خدا این حرف رو از آدم شنید بهش گفت

پرستار:                /حرفش را قطع می کند/تو داری قصه ی آدم رو برای من می گی؟

رحمن:                 می خام از ادم شروع کنم و کم کم آمادت کنم تا یواش یواش به خودم برسم و با مثال هایی که برات میزنم درست شیر فهمت کنم که

پرستار:                که چی؟

رحمن :                که تولید مثل رو، هیچ کس نمی تونه جلوش رو بگیره

پرستار:                تولید مثل؟

رحمن:                 بله خانم محترم.هیچ با خود فکر کردی که چرا اینقدر دختر توی دوروبرت هست و همشون افسرده اند

پرستار:                ببخشد شما جامعه شناسید یا روانشناس رفتاری؟

رحمن:                 هردوش.

پرستار:                لطف میکنید و علت افسردگی قشر مونث رو بگید

رحمن:                 بله که میگم.همه این دخترها از درد بی شوهری افسرده شدند.چون کسی نیست که بیاد اونها رو بگیره و سواریشون بده

پرستار:                از گفته خودتون نتیجه میگیریم که خانم ها شوهر نمی خان ،بلکه مرکب میخان

رحمن:                 البته که آقایون هم سواریشون میدن اما نکته مهم اینجاست .اونم اینه که اول سوارشون میشن ،بعد سواریشون میدن/بلند بلند میخندد/

پرستار:                خوب حالا منظور؟

رحمن:                 منظور این بود که بنده حقیر/مکث/ ببینم بی مقدمه بگم؟

پرستار:                لطف میفرمایید

رحمن:                 بنده حقیر از همون موقعی که چشم باز کردم و چشمم به تو خورد یه دل نه صد دل عاشق کمالاتت شدم

پرستار:                عاشق من؟

رحمن:                 این دل بی صاحب چه بلا هایی که به سر آدم نمی آره

پرستار:                داری شوخی می کنی؟

رحمن:                 شوخی چیه.بیا دست بزار روش تا بفهمی برات چطوری شده

پرستار:                /اخم/

رحمن:                 قلبم  رو میگم دست بزارتا بفهمی که چه بلایی سر من آوردی

پرستار:                نمی خواد. باور کردم

رحمن:                 نه معلومه که باور نکردی .بیا دستت رو بده من تا بزارمش روش که بدونی چه بلایی سرش آوردی

پرستار:                ای بابا توام گیر دادی ها.اصلا من میرم و یکی از همکارهای مردم و میفرستم تا تورو ویزیت کنه

رحمن:                 /سکوت/

پرستار:                /تا ابتدای در خروجی میرود و برمیگردد/تو چیزی گفتی؟

رحمن:                 دیدی خودت دلت میخاد بگیریش

پرستار:                چی رو

رحمن:                 نبضم رو میگم دیگه

پرستار:                اصلا بیا یه بار دیگه حرفامون رو تکرار کنیم و به یه نتیجه برسیم

رحمن:                 یعنی از حضرت آدم شروع کنم

پرستار:                نه یه کم جلو تر

رحمن:                 تولید مثل؟؟؟؟!!!

پرستار:                نه.یه کم جلوتر

رحمن:                 بگیریش؟؟؟!!!

پرستار:                نه بابا.یه کم عقب تر

رحمن:                 تو رو خدا کم منو عقب جلو کن حالم داره بد میشه

پرستار:                اصلا بزار خودم بگم

رحمن:                 بفرما

پرستار:                تا اونجا که من متوجه شدم  تو از من خواستگاری کردی و منم بهت جواب منفی دادم و توام شروع کردی به التماس کردن و گریه کردن

رحمن:                 من از تو خواستگاری کردم

پرستار:                انگار آلزایمر داری ها

رحمن:                 انگار تو آلزایمر داری .خانم محترم تو میخای از من اخازی کنی و تا من هوش  و هواسم سر جاش نیست منو اغفال کنی و هر بلایی که می خای سرم بیاری ولی کور خوندی

پرستار:                یعنی تو از من خواستگاری نکردی؟

رحمن:                 نه که نکردم

پرستار:                مرده شور خودت و خواستگاریت رو ببره.دیونه/به سمت درب خروجی میرود/

رحمن:                 سمیرا نرو.منو تنها نزار.من بی تو میمیرم

پرستار:                /با تعجب/تو اسم منو از کجا میدونی؟

رحمن:                 فکر کردی عشق من یه عشق زود گذره؟ من یه عمره که مجنون توام.

پرستار:                یعنی تو اسم منو می دونی

رحمن:                 بله که می دونم

پرستار:                از کجا؟

رحمن:                 بگذار که پنهان بود این راز جگر سوز.گیریم که گفتیم و دلی چند شکستیم

پرستار:                حالا قبول کردم که تو منو به خاطر خودم میخای

رحمن:                 پس جوابت مثبته

پرستار:                برای چی؟

رحمن:                 برای تولید مثل.ببخشید برای یه زندگی جدید.

پرستار :               اما من هیچ شناختی از تو ندارم

رحمن:                 تا بگیریش دستت به شناخت هم می رسی

پرستار:                بگیرمش دستم؟

رحمن:                 سکان کشتی عشق رو میگم.

پرستار:                اگه نگرفتمش چی؟

رحمن:                 یه چیز دیگه میدم دستت

پرستار:                چی؟

رحمن:                 یه چیزی که تا بخوری می فهمی زندگی یعنی چی؟

پرستار:                حالا چی هست اون

 رحمن:                می عشق.یه چیزیه مثل معجزه.میگن فرهاد به لیلی از اون می داده و مدهوش خودش کرد

پرستار:                اما من اهل این فرقه ها نیستم

رحمن:                 / دست روی قلبش می گذارد-فریاد/آی قلبم .به دادم برس سمیرا

پرستار:                چی شد؟

رحمن:                 قلبم.لطفا تنفس دهان به دهان

پرستار:                /با فریاد می خواهد به بیرون برود/ دکتر رضوییییییییییییی

رحمن:                 /به خودش می آید/ نمی خای دکتر رو صدا بزنی ،خوب شدم

پرستار:                یه هو چت شد؟

رحمن:                 ببین سمیرا اگه میبینی من اینجام به این خاطره که تو اینجایی.یه بار فکر نکنی که مریضم یا اون حادثه یه حادثه معمولی بوده .نه.من فقط به خاطر اینکه اینجا بیام و مریض تو بشم اومدم اینجا می فهمی؟

پرستار:                نه نمی فهممم.یعنی

رحمن:                 بله. تو اولین کسی هستی که قلب منو به حرکت انداختی و به من فهموندی زندگی چیه

پرستار:                یعنی تو تا حالا با کسی-

رحمن:                 معلومه که تولید مثل نکردم

پرستار:                نه .منظورم اینه که ....عاشقی و این جور چیزا

رحمن:                 به خود پناهم ده .که در پناه تو آواز راز ها جاری است.ودر کنار تو بوی بهار می آید

پرستار:                رحمن.تو محشری.همون مرد ایده آل من.رویایی.مغرور.راستی شغلت چی بود

رحمن:                 دکتر

پرستار:                واقعا

رحمن:                 واقعا.

پرستار:                یعنی ما همکاریم؟

رحمن:                 البته یه فرق اساسی بین ما هست.

پرستار:                چیه اون فرق؟

رحمن:                 من دکتر خر و خروس و اردک و اسب و بعضی وقتها میمونم

پرستار:                چه رمانتیک.خوب چه فرقی میکنه.اصل اینه که دکتری.در ضمن میگن که انسانها نسل کمال یافته میمونها هستند

رحمن:                 پس حالا که اینطور شد.بیا بخورش

پرستار:                نه الان وقت این کارا نیست

رحمن:                 کی میگه نیست مگه جرمه

پرستار:                تا وقتی همه چی درست نشده جرمه

رحمن:                 بیا بخورش تا کسی نیومده و برات درد سر درست نکردن

پرستار:                چی رو

رحمن:                 اینو/یک کمپوت از زیر تخت بیرون می آورد و به او نشان میدهد/ به مناسبت قبول کردن پیشنهاد من.این کمپوت گیلاس تقدیم به شما.تنها چیزیه که می تونم بهت بدم

پرستار:                خیلی دوستت دارم رحمن

رحمن:                 دیونم کردی س م ی ر ا.بخورمش

پرستار:                نه.

رحمن:                 کمپوت رو می گم سمیرا.

پرستار:                نمی دونم چرا بهت وابسته شدم

رحمن:                 من می دونم چرا

پرستار:                چرا رحمن؟

رحمن:                 چون من از چشمات خوندم که تو عاشق گل قرمزی و منم بی گل قرمز نمی تونم زندگی کنم

پرستار:                تو از کجا فهمیدی؟

رحمن:                 از نگاهت فهمیدم

پرستار :               یعنی توام از گل رز خوشت میاد

رحمن:                 دیونه ی این گلم.چون منو به یاد تو می ندازه.تازه من می دونم الان دلت چی میخاد

پرستار:                راست می گی؟چی میخاد؟

 رحمن:                خوب معلومه  همون چیزی رو که من دارم و تو نداری ،بدم دستت

پرستار:                از کجا فهمیدی؟

رحمن:                 از چشمات

پرستار:                وای خدای من.تو چقدر با هوشی

رحمن:                 می خای بدمش دستت

پرستار:                بده

رحمن:                 چشمات رو ببند

پرستار:                بیا/دستهایش را به سمت رحمن دراز میکند/

رحمن:                 بفرما/از جیبش موبایلی بیرون آورده و به او می دهد/به هرکه دوست داری زنگ بزن .میدونم که توی محل کار اجازه نمی دن از موبایل استفاده کنی

پرستار:                اما من منظورم این نبود

رحمن:                 پس چی بود؟

پرستار:                هی چی بابا ولش کن.برات یه سورپرایز دارم عزیزم

رحمن:                 چی هست؟

پرستار:                اگه بگم که دیگه نمیشه سور پرایز/از اتاق بیرون می رود/

رحمن:                 می خوای چه کار کنی؟ کجا می ری

پرستار:                چشمهات رو ببند تا برگردم.

رحمن:                 وااای  عزیزم تو چقدر مهربونی؟؟؟؟

                            /رحمن به گوشه ایی از صحنه می رود،چشمهایش را می بندد،دستهایش را باز می کند و همانطور می ایستد.ناگهان صدای باز شدن در به گوش می رسد.لیلا با شنلی بلند و صورتی زیبا و چند شاخه گل قرمز وارد می شود. به رحمن خیره می شود./

رحمن:                 اومدی عزیزم.یواش یواش بیا جلو

لیلا:                      /آرام به جلو می آید/

رحمن:                 خیلی دیر کردی.داشتم از غصه ی دوریت می مردم

لیلا:                      چه بلایی سرت اومده عزیزم؟

رحمن:                 چرا صدات عوض شد مهربونم؟

لیلا:                      از بس که برات گریه کردم تا جات رو پیدا کنم

رحمن:                 توکه الان... /آرام آرام چشم هایش را باز میکند و لیلا را می بیند .با دیدن او از حال می رود و خود را به مریضی می زند/وای   وای   دارم میمیرم

لیلا:                      چی شد عزیزم؟

رحمن:                 وای  تشنج بهم حمله میکنه و ول کنم نیست.

لیلا:                      تو که الان خوب بودی

رحمن:                 خوب اومدی چون دیگه داشتم یواش یواش وصیتم رو آماده میکردم

لیلا:                      این چه حرفیه .خدا نکنه.تو حالا حالا ها باید سایه ات بالا سر بچه هات باشه

رحمن:                 کی آدرس اینجا رو بهت داد

لیلا:                      تموم بیمارستان ها رو گشتم تا بلاخره پیدات کردم

رحمن:                 می موندی خونه خودم پیدام میشد

لیلا:                      سه روزه که درِ قصابیت بسته است.هیچ نگفتی من و اون طفل معصوما از کجا باید امرار معاش کنیم

رحمن:                 یه دفعه ایی شد.من که خودم نخواستم که اینجوری بشه

لیلا:                     حالا چطوری سر از اینجا در آوردی؟

رحمن:                 خودمم نمی دونم.همش تقصیر کریم بود

لیلا:                     اه.دوباره کریم کریم کرد.نمی دونم کریم کیه که بعد از ده سال زندگی با تو من هنوز ندیدمش

رحمن:                 ببین عزیزم وقت ملا قات تمومه تو بهتره برگردی وبری خونه .منم خودم-

لیلا:                     چی چی رو وقت ملا قات تمومه.من از اینجا جُم نمی خورم تا تو رو ببرم خونه

رحمن:                 خسته می شی الان که من به پرستار احتیاجی ندارم.تو برو عزیزم

لیلا:                     چرا متوجه نیستی من نمی تونم تو رو تنها بزارم

رحمن:                 می گم برو اون بچه ها الان منتظر مادرشونند .برو

/ناگهان در باز میشود و پرستار با چند شاخه گل قرمز وارد میشود/

پرستار:                من برگشتم عزیزم.اینم سورپرایز

رحمن:                 /از حال می رود و خود را به تشنج می زند.پرستار جیغ میزند و لیلا نیز با دیدن این صحنه جیغ میزند/

لیلا:                      خانم چی فرمودند؟ع ز ی ز م؟؟؟؟؟!!!!

پرستار:                بله.ع ز ی ز م.خانم کی باشند

رحمن:                 /فریاد میزند/وای تشنج داره منو می کشه.

/پرستار و یلا هر دو به بالای سر رحمن می آیند/

لیلا:                      شما به همه مریض هاتون می گید عزیزم؟؟؟

پرستار:                خیر.به اونهایی که عزیزند می گم عزیزم

لیلا:                      می تونم بپرسم چه لزومی داره که به شوهر من می گید عزیزم؟

پرستار:                شوهر شما؟؟؟؟؟انگار اشتباه گرفتید خانم محترم.ایشون مجرد هستند

رحمن:                 وااااااااای

لیلا:                      ایشون مجرد بودند. البته ده سال پیش برای تور کردنشون یه کم دیر تشریف آوردیت.

رحمن:                 واااااای.

پرستار:                یعنی.....

                            /رحمن آرام آرام شروع به فرار میکند.به دم در  که میرسد  پرستار و لیلا او را می گیرند و به روی تخت می اندازند و هرکدام در گوشه ایی از تخت می نشینند/

لیلا:                      عزیزم تو این خانوم رو میشناسی؟

رحمن:                 کی؟؟؟؟چی؟؟؟من دارم میمیرم

پرستار:                رحمن جان، تو تا حالا این خانوم رو دیدی؟

رحمن:                 ملک الموت داره منو با خودش میبره.اینجا کجاست.

پرستار:                تنفس دهان به دهان نمی خای عزیزم؟

لیلا:                      دلت برای بچه هات تنگ نشده؟

رحمن:                 لطفا با من حرف نزنید من در حالت سکراتم.وااااای

لیلا:                      /به پرستار/شما فرمودید که این آقا رو میشناسید

پرستار:                بله ایشون تا چند لحظه پیش از من خواستگاری کردند و قرار شد که با هم دیگه بریم ماه عسل و تولید مثل و..

رحمن:                 واااای یکی به دادم برسه

لیلا:                      به شما نگفتن که همسر دارن؟

پرستار:                اتفاقا گفتن که مجردن و به جز من از همه زنها بدشون میاد

لیلا:                      نگفتن که از چه گلی خوششون می اد؟

پرستار:                چرا .فرمودند که عاشق گل سرخ هستند

رحمن:                 وااااای وااای .اینجا کجاست.منو باخودت نبر.من

لیلا:                      /کفشش را بیرون می آورد و شروع به کتک زدن او می کند/الان نشونت میدم خائن این بود جواب یه عمر زندگی با تو

رحمن:                 به خدا به خاطر این آمپول های بی هوشی بود که برام زدن

لیلا:                      الان خودم بی هوشت می کنم تا بفهمی تولید مثل یعنی چی

پرستار:                می گم آقا رحمن چیزی نمی خای بدی دست من؟موبایلی؟چیزی؟

رحمن:                 من همیشه از شما به عنوان یه پرستار با وفا  یاد می کنم که وظایفش رو به نحو احسن انجام داد.

پرستار:                الان نشونت می دم/هر دو به دنبال رحمن می دوند رحمن از این سو به آن سو می دود با سرعت به سمت در ب خروجی می رود که ناگهان زنی روستایی(شهربانو) بالباسی محلیو قدی کوتاه و چند شاخه گل سرخ به سمت رحمن آغوش باز میکند و به داخل اتاق می آید/

شهربانو:              عزززیزم.چه بلایی سرت اومده.داشتم از نگرانی می مردم.یوسف گم گشته ی من.

                            /لیلا و پرستار و رحمن بر سر جایشان خشکشان میزند/

رحمن:                 ای داد برمن............

پرستار:                چی؟

لیلا:                      چی شد؟

شهربانو:              ای لعنت بهت کریم که شوهر بدبخت و ساده ی منو اسیر خودت کردی/رو به پرستار/خانم پرستار  تورو خدامواظبش باش این مرد همتا نداره.از صبح تا شب کار میکنه که منو بچه هاش سر راحت رو بالشت بزاریم.بیچاره بعضی شبا اضافه کاری می کنه و نمیاد خونه که خرج ماها رو بده. همش تقصیر منه/گریه می کند/

پرستار:                 شغل شوهرتون چیه

شهربانو:              سوراخ میکنه .برای لوله های گاز.کریم آوردش توی این کار.گفت حقوقش زیاده.اینم ساده بود باهاش اومد وشد سوراخ کن.نمی دونست که یه روز از بالای اون سوراخ می افته و این بلا سرش میاد

لیلا:                      چند وقته که با هم ازدواج کردیت؟

شهربانو:              دوازده ساله./به پرستار/خودم و بچه هام کنیزتیم .مواظب این مرد باش.خوب بهش برس.

رحمن:                  اینجا کجاست خدایا؟اینا کی اند.ازرائیل منو با خودت ببر.هر چی بخوای بهت میدم فقط منو ببر

پرستار:                 الان نشونت میدم.

لیلا:                      دوازده ساله که ازدواج کردی.

شهربانو:              قربون اون قدوبالات برم رحمن.دردت بخوره تو سر من.

رحمن:                  خدا نکنه .من فقط وظیفه ام رو انجام دادم.

پرستار:                 اگه اجازه بدی منم الان وظیفه ام رو انجام بدم.

                            / لیلا و پرستارکفش هایشان را بیرون می آورند و به دنبال رحمن می افتند رحمن فریاد زنان از اتاق خارج می شود و آنها به دنبالش بیرون می روند/

شهر بانو:             عزیزمی رحمن که اینقدر با مزه ایی مرد.خدا قوت بهت بده که تا جون داری به فکر مردمی .لابد هنوز رفتی برای  اضافه کاری  کارهای بیمارستان رو انجام بدی .دورت بگردم مرد با غیرتم

                            /شهربانو خارج می شود. نور می رود و نوری موضعی به روی پنجره ی اتاق می افتد که زنی در پشت پنجره چند شاخه گل رز در دست دارد و به اتاق خیره شده است/

 

 

                                    پژمان شاهوردی

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱٢/۱٢ساعت ٥:٠٩ ‎ب.ظ توسط پژمان شاهوردی نظرات () |

Design By : Night Melody