دانلود نمایشنامه

یدالله فوق ایدیهم


نمایشنامه

 

 

 

 

 

 

 

دُرُست

        روبروی تو

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته: پژمان شاهوردی

 

 

 

 

صحنه:نمایی از یک خانه ویران  در خرمشهر که جای جای آن فرو ریخته، پنجره ایی در انتهای صحنه  چشمها را می دزدد؛آنچنان می نمایاند که سال هاست کسی در این خانه زندگی نکرده است. به هم ریخته گی بیداد می کند.خدیجه با مراد وارد خانه می شوند .مراد ساک کوچکی به دست دارد و زیر لب غر غر می کند

 

 

 

خدیجه:          (با بُهت به جای جای اتاق نگاه می کند همچو مادری که سال هاست فرزندش را ندیده است) هنوزم باورم نمی شه که اینجاییم.

مراد:            اینم نور چشمی شما که دلتنگش بودی.

خدیجه:          دیگه داشتم دق می کردم(به آجرها دست می کشد)

مراد:            برای این چهار تا آجر؟

خدیجه:          برای همه چیز اینجا(جای جای اتاق را می بوید)

مراد:            (با تمسخر)اگه دیر می رسیدم غارتش کرده بودن.

خدیجه:          هیچ کس نمی دونه توی دل من چه خبره.

مراد:            توی اینجا یه لحظه ام نمی شه دوام آورد.

خدیجه:          (به سمت پنجره ی اتاق می رود می خواهد آن را باز کند)

مراد:            فکر نمی کنی برای باز کردن پنجره یه کم زود باشه؟

خدیجه:          بگو که توی خواب نیستم ،مراد.

مراد:            طعنه می زنی؟

خدیجه:          نه.....راستش دیگه داشت همه چیز اینجا فراموشم می شد(به قاب عکس های سوخته روی دیوار نگاه می کند)

مراد:            می دونم که توی دلت منو مقصر می دونی(ساک را به گوشه ایی می گذارد)

خدیجه:          این اولین بار نیست که این حرف رو بهم میزنی.

مراد:            توچی؟برای یه بار هم که شده ؛ یه جواب درست و حسابی بهم ندادی.

خدیجه:          (مکث-گویی حرف او را نشنیده است)هیچ چیز از سر جاش تکون نخورده.همه چی  فقط کهنه شده.مثل گذشته من(بی اختیار به طرف پنجره می رود ؛می خواهد آن را باز کند)

مراد:            نه......این پنجره خیلی قدیمیه؛ ممکنه که بهت آسیب برسونه.

خدیجه:          درسته رنگ و رویی نداره اما محکمه ، مثل یه کوه.

مراد:            داری طعنه می زنی؟

خدیجه:          به کی؟

مراد:            خوب معلومه،به من.

خدیجه:          به تو؟!!!!آخه چرا؟پنجره چه ربطی به تو داره مراد؟ !!!!!

مراد:            ربطش اینه که از وقتی که اون تلفن لعنتی رو جواب دادی؛اخلاقت برگشته؛صدات می لرزه،کم حرف شدی،الکی می خندی،گریه می کنی,غذا نمی خوری،پشت سر هم به من گوشه کنایه می زنی.

خدیجه:          دست خودم نیست .چرا نمی خوای اینو بفهمی؟

مراد:            اون تلفن فقط یه شوخی بود،همین

خدیجه:          اما اگه راست باشه چی؟

مراد:            تو چطور می تونی حرف کسی رو که نه دیدی نه می شناسی باور کنی؟!

خدیجه:          چرا نباید باور کنم؟تمام چیزهایی که اون پیرمرد می گفت دُرُست بود

مراد:            خیلی ها  کارشون فضولی توی زندگی مردمه و از این کار لذت می برن.اینم یکی از اونها.تو نباید باور می کردی.

خدیجه:          پس تو چرا باور کردی؟

مراد:            چون نمی تونستم به تو   نه   بگم.

خدیجه:          اما اولش که گفتی.

مراد:            گفتم چون باورش برام سخت بود.

خدیجه:          پس چرا راه افتادی و منو اینجا آوردی؟

مراد:            به خاطر اینکه داشتی از دست می رفتی.وگرنه من صد سال پام رو توی این خرابه نمی زاشتم

خدیجه:          هیچ می دونی توی این سال ها چه بلایی به سر من اومده؟؟؟؟

مراد:            اما تو  هیچ وقت شکایتی نداشتی.

خدیجه:          الانم ندارم.حتی اگه اینجام نمی آوردیم حرفی نداشتم.

مراد:            اونوقت چه کار می کردم با گریه های وقت و بی وقتت؟

خدیجه:          اون گریه ها برای غم غربت بود .همین

مراد:            خوب حالا که اومدی و خونه ات رو دیدی .چادرت رو سر کن تا دیر نشده برگردیم.خودت که می بینی اینجا جای موندن نیست.

خدیجه:          نه.....خواهش می کنم.باید صبر کنیم تا اون بیاد

مراد:            بهت که گفتم اون هیچ وقت نمی آد.اون تلفنم فقط یه شوخی احمقانه بوده همین.

خدیجه:          اما اگه اون پیر مرد راست گفته باشه چی؟

مراد:            اون اگه راست گفته بود حدالاقل یه نشونیی چیزی از خودش بهت می داد. دلم برای سادگیت می سوزه.یالله راه بیفت

خدیجه:          نه   خواهش می کنم .من مطمئنم که اون دروغ نگفته.

مراد:            (با عصبانیت)هیچ با خودت فکر کردی که چقدر از اون سال ها گذشته؟

خدیجه:          یعنی باید گذشته رو دور ریخت و فراموش کرد؟

مراد:            نه .....ولی

خدیجه:          ولی چی؟چرا حرف دلت رو نمی زنی

مراد:            این سماور مال همون سال هاست؟؟

خدیجه:          تفره نرو؛جواب منو بده

مراد:            از چی حرف میزنی؟

خدیجه:          همین که چرا راضی نبودی این همه سال منو به اینجا بیاری؟چرا این همه اومدن ما طول کشید؟چرا منو از خونه و شهرم جدا کردی؟

مراد:            خوب معلومه به خاطر خودت.

خدیجه:          به خاطر من؟؟؟!!!

مراد:            تو دیگه اینجا چیزی نداشتی که به خاطرش بمونی یا برگردی.

خدیجه:          نداشتم؟؟؟!!!

مراد:            چرا داشتی،اما اینجا موندن یعنی به یاد آوردن اون خاطره ها و به یاد آوردن اون خاطره ها یعنی سفید شدن موهات مثل دندون هات.

خدیجه:          سفید شدن موهام بهتر از اون بود که اینجا نباشم و خبر این و اون رو بهم برسونند.

مراد:            تو اون کسایی رو که نباید از دست بدی دادی و خبر بقیه دردی روی دردات نمی آورد.

خدیجه:          هنوزم که هنوزه نفهمیدی توی دل مردم این شهر چی میگذره.بعضی وقتها شک می کنم که توام اهل خرم شهری.

مراد:            اینا مال توی قصه هاست .توی واقعیت تو اینجا بی کسِ بی کسی.

خدیجه:          منظورت اینه که اون پیر مرد دروغ گفته؟

مراد:            بسه دیگه خدیجه.نگو که تو حرفای اون پیرمرد رو باور کردی .اونم بعد از گذشت این همه سال.

خدیجه:          صداش یه جوری بود!!!انگار صداش رو جایی شنیده بودم.انگار یه عمر صداش توی گوشم بوده .

مراد:            دیگه دارم نگرانت میشم.اون تلفن بد جور تو رو به هم ریخته.

خدیجه:          (به طرف پنجره می رود و می خواهد پنجره را باز کند)

مراد:            نه اون پنجره رو باز نکن

خدیجه:          (منصرف می شود)آخه چرا؟؟

مراد:            هوای بیرون خیلی سرد.ممکنه که سرما بخوری.

خدیجه:          یه عمر که در حسرتِ تو بردن این هوام.بعد سالها تازه فهمیدم نفس کشیدن یعنی چه(به سمت مراد می رود)خیلی لذت داره مراد توی جایی که بهش تعلق داری نفس بکشی ؛مگه نه؟؟

مراد:            (با حسرت)آره خیلی.

خدیجه:          راستی مراد  تو هیچ و قت بهم نگفتی چرا دلت برای شهرمون تنگ نشده؟

مراد:            توام وقت گیر آوردی؟

خدیجه:          (سرفه می کند)

مراد:            دیدی بهت می گم.تو ناخوشی .هَمَشَم تقصیر این خرابه لعنتیه .گوشه به گوشه اینجا تو رو یاد روزهای بد زندگیت می ندازه.

خدیجه:          اون روزها هیچ وقت بد نبودن.شاید تلخ بودن و لی بد نبودن.

مراد:            کدومش خوب بوده؟؟اون صندوق که پر از تیر و ترکشه؟یا اون ظرف های ترکش خورده؟یا این سقف که آجرهاش ریختن؟یا اون گلیم پاره؟ یا اون عکسهای سوخته؟؟؟کدومشون تو رو یاد خاطره های خوب اون وقت ها می ندازن؟

خدیجه:          این خونه یه دفترِ  که از روی هر برگش می شه هزار قصه نوشت.قصه های خنده دار و گریه دار.توی سطر سطر این دفتر خاطره هایی هست که هیچ وقت ازمن دور نمی شه.توراست می گی اینجا پر از خاطره  است  اما اینو بدون اگه امروز من هستم به خاطر همین خاطره هاست .تو نمی تونی بفهمی که من با نگاه کردن به هرگوشه این اتاق یاد اون موقع می افتم.مثلا....مثلا(به اطراف خود نگاه می کند) این قاب (به طرف قاب عکس سوخته  روی دیوار می رود ) هیچ وقت اون موقعی که این عکس رو انداختیم یادم نمیره.(آن را بلند می کند و به آن خیره می شود.گویی که به خواب عمیقی میرود.نور آرام آرام می رود و بعد از چند ثانیه نوری ملایم تر صحنه را پر می کند.پدر  ومادر خدیجه در گوشه ایی از صحنه در حال انجام کاری هستند.خدیجه مشغول تمیز کردن قابهای روی دیوار است که رحمن وارد می شود)

رحمن:          خدیجه مژده بده.بلاخره  گرفتمش..

خدیجه:          چی رو؟

مادر:            یواش تر رحمن ،چه خبرته؟خوش خبر باشی

رحمن:          بگو چی رو گرفتم؟

پدر:              نشد یه روز بی سرو صدا  تو از این در بیای تو.

خدیجه:          دِ زودتر بگو چی شده.جون به لبم کردی رحمن.

رحمن:          باید اول چشمها تون رو ببندیت.

پدر:              بازیت گرفته رحمن؟

خدیجه:          چشم ها بسته.

 

                { همه چشم هایشان را می بندند}

 

رحمن:          (از بسته ایی که در دست دارد ؛یک دوربین عکاسی بیرون می آورد) حالا می تونید چشم هاتون رو باز کنید.

خدیجه:          (چشمش به دوربین دست رحمن می اُفتد،فریاد می زند)  وای خدای من دوربین!بلاخره گرفتی ؟؟؟باورم نمی شه رحمن.

پدر:              به چه دردی می خوره؟

مادر:            از این هاست که با هاش عکس می گیرن دیگه.

خدیجه:          خریدیش؟

رحمن:          نه بابا پولم کجا بود؟؟؟از سعید امانت گرفتم.

خدیجه:          نمی دونم چی بهت بگم رحمن.

مادر:            خیالت راحت شد خدیجه؟

پدر:              اینم دوربین .اما فکر نکنی برای هر چی که گریه کنی ؛به دستش میاری ها.

خدیجه:          گریه کردم چون آرزوم بود دسته جمعی با هم یه عکس یادگاری داشته باشیم, که بعدا افسوسش رو نخوریم.

رحمن:          می بینی آقا جون.منظورش اینه که واسمون یه خواب هایی دیده.

پدر:              انشااله که خیره.

خدیجه:          لوس نشو رحمن.

مادر:            (به پدر) خوب، بلند شو مرد یه دست به موهات بکش که توی عکس خوش تیپ باشی.

                     (همگی در مکانی ثابت می ایستند)

رحمن:          (دوربین را در روی پایه می گذارد و کادر آن را تنظیم می کند)یه خورده جمع تر وایسید

مادر:            از این جمع تر؟؟؟؟

خدیجه:          اینم جای خودت رحمن.زود باش بیا.

رحمن:          همه بگن سیب.

پدر:              این سیبم برای خودش خاصیت های زیادی داره ها-

خدیجه:          آقا جون الانه که  عکس بیفته ها....

رحمن:          این عکس رو به افتخار خدیجه خانم گرفتیم تا بدونه هیچ چیز نمی تونه جمع ما رو از هم جدا کنه.سه.... دو.... یک(خودش هم در کنار آنها می ایستد و بعد از چند ثانیه عکس گرفته می شود.نور می رود و به آرامی می آید.خدیجه اشک هایش را از روی قاب پاک می کند )

                  

خدیجه:          (رو به مراد) یادمه  رحمن ،پشت قاب یه شعر  نوشت(با گریه شروع به خواندن شعر می کند)هنگامی که فصل ها عاشقانه می گذشتند ،ما مردمی همیشه بهار بودیم(به مراد)می بینی؟هنوز  دست خطش باقی مونده.

 

مراد:            که چی؟

خدیجه:          اینه اون خاطره های خوب که می گفتم.

مراد:            هنوزم که هنوزه به اون فکر می کنی؟

خدیجه:          فکرنکنم؟

مراد:            همیشه فکرای تو آزارم می ده.

خدیجه:          هیچ وقت اینو نگفته بودی.

مراد:            همه چیزو که نباید گفت.

خدیجه:          یه عمر که هیچی نگفتی .همیشه سرت به نوشتن گرم بود و منو هیچ وقت ندیدی.

مراد:            الان که دارمت بهت می گم برگرد. چون موندن ما اینجا بی فایده است.هیچ فکرکردی با سرمای شب چه کار کنیم؟

خدیجه:          با یه چیزی جلوی باد رو می گیریم.

مراد:            به همین راحتی؟می خوای اصلا به سرما بگیم توی این خونه نیا چون ما یخ می کنیم,اونم راهش رو عوض می کنه و اینجا نمی آد.

خدیجه:          اصلا می ریم خونه عبدالله

مراد:            عبدالله؟؟؟

خدیجه:          از دوستای بابام بود.بهش می گفتم عمو.

مراد:            لابد می خوای بهش  بگی عمو دلم برات تنگ شده بود ،اومدم بهت سر بزنم ,اینم که همرامه شوهرمه.

خدیجه:          خوب آره ،مگه چیه؟

مراد:            بهتره تا شب نشده برگردیم.اینجا حتی برای یه شب جای موندن نیست.

خدیجه:          می دونستم تا بیایم  ,از رفتن حرف میزنی.(با ناراحتی)دلت شور چی رو میزنه؟سرد شدن اینجا ؟یا آماده نشدن مطلبت برای رسیدن به چاپ فردا؟

مراد:            من فقط نگران توام.

خدیجه:          همیشه همین رو می گی. اما آرزو به دلم مونده برای یه بارم که شده توی عمل بهم نشون بدی.

مراد:            نشون دادم اما هیچ وقت تو حواست به من نبود.شیش دنگ حواست پیش این تیرو تخته بود.چون هیچ وقت منو باور نداشتی.

خدیجه:          الان بهترین وقته. اگه می خوای باورت کنم صبر کن تا اون پیرمرد بیاد.

مراد:            انگار متوجه نیستی مطلب من امشب باید ارسال بشه و برای فردا دستشون باشه.

خدیجه:          خوب بگو یکی از دوستات انجامش بده.

مراد:            توی اون دفتر هرکس کار خودش رو انجام می ده.

خدیجه:          خوب اصلا انجامش نده بهشون بگو نرسیدی برای نوشتن مطلب.

مراد:            اونوقت بیرونم میندازن .

خدیجه:          به همین راحتی؟

مراد:            به همین راحتی.پس از خر شیطون بیا پایین و راه بیفت.(مکث)مطمئنم باش که اون پیرمرد هیچ وقت نمیاد.

خدیجه:          اما اون گفت خیلی  جاها روگشته تا شماره ما رو پیدا کرده.گفت به محض رسیدنتون، میام و اونو با خودم میارم.

مراد:            توام باور کردی؟

خدیجه:          یه عمره که چله نشین این روزم.از وقتی که رسیدیم هی نگاه خودم می کنم بببینم روی زمینم یا روی هوا!!!هیچ کس نمی تونه بفهمه من چه حالی دارم.

مراد:            همه چیز رو خراب کردی.با اومدن به اینجا تمام چیزهایی رو که خاک ریخته بودیم روش و چالش کرده بودیم بیرون آوردی و تازه کردی ,می دونم بعد از اینم همش گریه و سردرد و  هزیون و...

خدیجه:          یه حسی بهم می گه که این بار دیگه می بینمش.

مراد:            ببینم,تو گفتی اون صدا برات آشنا بوده درسته؟

خدیجه:          آره انگار که مدتها صاحب اون صدا رو میشناختم.

مراد:            همین دیگه،یکی می خواسته ما رو سر کار بزاره.

خدیجه:          توی اون شهر غریب کسی مارو نمی شناسه که-

مراد:            سجادی.آره سجادی.خودشه .همکارم رو میگم.اون قصه زندگی ما رو می دونه .حتما خواسته یه کم سر به سرمون بزاره.می شناسیش که؟؟

خدیجه:          همیشه از همکارات می گی ،اما هیچوقت اونا رو با من آشنا نکردی.

مراد:            لابد موقعیتش پیش نیومده دیگه.

خدیجه:          حتی اونا توی جشنی که به خاطر بالا رفتن سِمَتت توی روزنامه گرفته بودیم، شرکت نکردند.

مراد:            داستان اونو که برات گفتم.به خیال خودشون می خواستن باهام یه شوخی مسخره کنند.

خدیجه:          با اینکه هیچ کدومشون ندیدم اما مطمئنم که اونا نبودند.چون اون صدا هم پیربود هم یه صدای آشنا.

مراد:            دیدی بهت می گم هیچ وقت منو باور نداری.

خدیجه:          صداش یه جوری بود,می لرزید.منم اولش فکر می کردم همش دروغه .ولی وقتی اون حرف از دهنش بیرون اومد مطمئن شدم که راست می گه..

مراد:            چرا اون حرف رو نمیگی که هم خیال منو راحت کنی هم خیال خودت رو؟!

خدیجه:          قسمم داد و زبونم رو بند آورد.

مراد:            توام باور کردی؟

خدیجه:          گفتم که-

مراد:            مطمئن باش که اون هیچ وقت نمیاد.

خدیجه:          (به طرف پنجره میرود و می خواهد آن را باز کند)

مراد:            اینجا به اندازه کافی سرد هست؛لطفا بیشترش نکن.

خدیجه:          (با ناراحتی فریاد میزند)اَه،از اون لحظه که راه افتادیم یه بند داری غُر می زنی.زیر لب با خودت حرف میزنی.همش اضطراب داری و انگار یه چیزی داره اذیتت می کنه.یه بار بهت گفتم اگه نگران رسوندن مطلبت برای چاپ شدن هستی ،من ناراحت نمی شم تو می تونی بری.

مراد:            یعنی تو رو تنها بزارم توی این خرابه و برگردم؟

خدیجه:          من تنها نمی مونم . هرلحظه ممکنه اون پیرمرد سر برسه واونوباخودش  بیاره اینجا. حتما تا حالا اینقدر بزرگ شده که بتونه مواظب من باشه.

مراد:            اومدن اون به اینجا یه چیزیه مثل همون خوابهایی که هر شب  می بینی .

خدیجه:          همیشه حرفای تکراری می زنی.بهتر راه بیفتی تا دیرت نشده.

مراد:            طعنه می زنی؟

خدیجه:          فکر می کنم اگه حالا راه بیفتی حتما فردا روزنامه رو که باز کنی خبرت رو توش می بینی.

مراد:            این حرف رو می زنی که منو تحریک کنی؟باشه چون تو می خوای می رم.(با عصبانیت)لعنت به اون تلفن که زندگی ما رو بهم ریخت.

خدیجه:          اما اون پیرمرد داره به زندگی ما روح می بخشه.

مراد:            خدیجه تو به خاطر این چند تا آجر داری زندگیی که یه عمر براش جون کندیم به باد می دی.

خدیجه:          اگه می بینی اومدم اینجا به این خاطر که تموم خاطره های خوب زندگی من متعلق به همین چهار دیواریه.من ستاره های حلبیه آسمون اینجا رو به ستاره های طلاییه آسمون اونجا ترجیح می دم.گشنگی و تشنگی اینجا رو با جون و دل می خرم تا کسی به چشم یه غریبه نگاهم نکنه و آواره آواره  صدام نکنه.(مکث)راستش رو بخوای مراد من تصمیمم رو گرفتم. اومدم اینجا که بمونم.اومدم تا با همین دستام آجربه آجر اینجا رو روی هم بزارم و همه چیز رو از نو شروع کنم.من تازه متولد شدم.اومدم تا دست توی دست همشهریام به این شهر جون بدم و خون تازه توی رگ هاش بریزم .من اومدم تا خونه و شهرم رو آباد کنم.

مراد:            ولی تو گفتی فقط دو روز می مونی.

خدیجه:          اینو گفتم که تو دلت به رحم بیفته و به قولت عمل کنی.

مراد:            یعنی برنمی گردی؟    

خدیجه:          اینو درک کن مراد.من مجبورم که بمونم.

مراد:            (زیر چشمی به او نگاه می کند) حتی اگه محسن بیاد دنبالت؟

خدیجه:          اما اون از اومدن ما چیزی نمیدونه.

مراد:            شاید کسی مجبور بشه و بهش بگه که تو اینجایی.

خدیجه:          بهم بگو که تو بهش چیزی نگفتی.

مراد:            نگفتم .ولی داری مجبورم می کنی.بالاخره یه نفر باید باشه که تو رو برگردونه.

خدیجه:          من که بهت گفتم؛تو می تونی بری منم از این موضوع ناراحت نمی شم.(مکث).

مراد:            (حرف او را ادامه می دهد)هر لحظه ممکنه که از این در بیاد تو.(بیانش را عوض می کند)باشه،حالا که تو می خوای من می رم و خلوتت رو بهم نمی زنم.اما بدون هر اتفاقی که افتاد مقصرش خودت بودی.همین

(با ناراحتی بیرون می رود.خدیجه آه سردی می کشد و به درو دیوار اتاق نگاه می کند.یکی ار قاب ها توجه او را به خود جلب می کند.بی اختیار به طرف قاب می رود .در قاب خیره می ماند.گویی که به خوابی عمیق می رود.نور آهسته می رود و سپس ملا یمتر می آید/خدیجه همانجاست ، مادرش با چادری سفید وارد می شود)

مادر:            (به آرامی به طرف خدیجه می آید)خانم خانما....

خدیجه:          (سکوت)

مادر:            با توام.خانم خانما اااااا

خدیجه:          (گویی که از خواب بیدار شده.مادر را می بیند و هاج و واج می ماند)

مادر :           دیگه داشتم از اومدنت نا امید می شدم .کاش می دونستی چشم به راهی چقدر سخته دختر.

خدیجه:          (ذوق زده و با فریاد او را در آغوش می گیرد)وای خدای من .دلم برات یه ذره شده بود(در آغوش)نمی دونی چقدر چشم انتظار این لحظه بودم مادر.با خودم گفتم لابد فراموشم کردین که نیومدین استقبالم.

مادر:            هر که ندونه خودت که بهتر می دونی ما نور چشمیمون رو چقدر دوست داریم.

خدیجه:         نبودم اما دلم پیش شما بود.

مادر:            خیلی چشم به راهت بودیم.

خدیجه:         می دونم.می خواستم بیام اما.....

مادر:            اما چی؟؟

خدیجه:          نمی زاشت.(هق هق می کند)توی زندونم مادر...

مادر:            نبینم اشکاتو دختر.

خدیجه:          دیگه کم آوردم.

مادر:            اذیتت می کنه؟

خدیجه:          دارم دق می کنم.کاش بودی تا سر روی شونه ات می زاشتم و سیر دلم برات درد و دل می کردم......پیر شدم.

مادر:            الان چه طوری؟

خدیجه:          الان که اینجام خوب خوبم.انگار که بال در آوردم.

مادر:            جات توی این خونه خیلی خالی بود.همیشه حرف تو اینجا هست.تمام وسایلت توی همون صندوقچه گوشه اتاقه؛کسی دست بهش نزده.چه روز های خوبی بود

 

                  (صدای پدر از بیرون به گوش می رسد)

 

پدر:              (سرخوش)آهای کسی خونه نیست؟

خدیجه:          (آرام)وای باورم نمی شه.آقاجونه؟

مادر:            برو پشت در قایم شو.

خدیجه:          (پنهان می شود-پدر وارد می شود)

پدر:              حاج خانم جواب نمی دی ؟؟؟!!!نکنه قهری؟

مادر:            حواسم به مهمونمون بود.

پدر:              مهمون؟!خونه ی ما و مهمون؟!

مادر:            غریبه نیست.

خدیجه:          (پارچه ایی روی سر پدر می اندازد و شعر کودکی خودرا با همان لحن بیان می کند)من که جیک و جیک می کنم برات.تخم طلا می کنم برات بزارم برم؟؟

پدر:              (گریه و خنده)خدای من ببین کی اینجاست.(با همان لحن)نه که نمی خوام؛ توام بمون؛ توام بمون.

خدیجه:          (با خنده به سمت پدر می رود)باورم نمی شه که شما رو بروم وایسادین پدر.دیگه چین و چروک های صورتتون داشت از یادم می رفت

پدر:              اما تو همیشه جلوی چشمهامی ؛با همون شیطنتات.ببینم نکنه برگشتی دوباره آتیش به پا کنی؟

مادر:            خوش و بش رو بزارین برای بعد.بشینیت تا براتون یه چای تازه دم بریزم

پدر:              نه حاج خانم تا نگه برای چی برگشته,از چای خبری نیست.

خدیجه:         خوب معلومه برای دیدن شما برگشتم،دیدن مادر ،دیدن محسن

 

                  (با شنیدن اسم محسن پدر و مادر سر خود را به پایین می اندازند)

 

خدیجه:          از محسن چه خبر ؟حال داداشم خوبه؟

پدر:              دیگه اسم اونو توی این خون نیار.

خدیجه:          آخه چرا؟

مادر:            اون آبروی ما رو بُرد.درست همون موقع که جوان های این شهر برای دفاع از ناموسشون جلوی تیر و تانک عراقی ها می رفتن و شهید می شدن ,اون از ترس جنگ, از خونه فرار کرد و دیگه برنگشت

خدیجه:          کجا؟

پدر :             هر جایی که اینجا نباشه.

خدیجه:          (مکث)رحمن؟!!!از رحمن چه خبر؟؟؟

مادر:            اینو بگو.اینا همه رو گفتی که به اینجا برسی؟؟

پدر:              منظورت اینه که دلت واسه آقاتون تنگ شده.

خدیجه:          حالش خوبه؟

مادر:            خوبِ خوب.الانه که پیداش بشه

خدیجه:          هنوزم منو دوست داره؟؟؟ وقتی فهمید ازدواج کردم از دستم ناراحت نشد؟

مادر:            نه ،تازه خیلی ام خوشحال شد.

خدیجه:          به خدا مجبور شدم. بعد از شما من مونده بودم و تنهایی.فقط به این خاطر به مراد جواب مثبت دادم.گفتم بهترم می شه ،نمی دونستم-

پدر:              رحمن هلاکه یه لحظه دیدنته.

مادر:            تا تو چاییت رو بخوری اونم پیداش می شه.

 

    (صدای در به گوش می رسد)

 

مادر:            نگفتم ؟اینم شاه دوماد.چرا وایسادی؟(به خدیجه)برو در رو برای شوهرت باز کن

                   (خدیجه با خوشحای به طرف در می رود.نور می رود و می آید.در را باز می کند.مراد وارد اتاق می شود)

خدیجه:          (با تعجب)تویی؟؟!

مراد:            پس می خواستی کی باشه؟؟؟آها  لابد اون پیرمرده؟

خدیجه:         چرا برگشتی؟

 مراد:           اومدم که باهم برگردیم.

خدیجه:          من تا با چشم های خودم اون پیرمرد رو نبینم پام رو از این خونه بیرون نمی زارم.

مراد:            حتی اگه محسن بیاد سراغت؟

خدیجه:          بگو که به اون چیزی نگفتی.

مراد:            مجبور شدم.

خدیجه:          اون بیماره و این فشار های عصبی براش خوب نیست.ممکنه که هم یه کاری دست خودش بده هم دست من.

مراد:            پس تا این اتفاق نیفتاده از خر شیطون بیا پائین و  این خرابه رو به حال خودش رها کن و بزار تا خودشون سر موقع بسازنش و تحویلش بدن.

خدیجه:          تو اجازه نداری به اینجا بگی خرابه.

مراد:            پس چیه؟ لابد تو  به اینجا چی می گی کاخ پادشاهی؟؟!!!

خدیجه:          هر چی که هست خونه خودمه.

مراد:            خونه تو ؛خونه شوهرته.

خدیجه:          دیگه بس امه.دیگه کم آوردم.دیگه از غریبی و در به دری خسته شدم.

مراد:            نمی دونم این چهار تا خِشت چی دارن که تو دو دستی چسبیدی بهش و ول کنش نیستی؟نکنه توش گنج قایم کردی؟

 خدیجه:         آره گنج قایم کردم.همون موقعی که اون سربازای عراقی ریختن توی خونه و توی چشمام زل زدن و پدر و مادرم رو به گلوله بستن و جلوی چشمام تیکه تیکشون کردن. چهار روز تموم بالای جنازه پدرو مادرم اشک ریختم و کسی نبود که به دادم برسه ,اینقدر عرصه بهم تنگ شده بود که پدرو مادرم رو با همین دستام غسل دادم و توی خاک همین خونه چالشون کردم. آره تو راست  می گی ؛من زیر خاک این خونه گنج دارم؛ گنج هایی که هیشکی روی اونها قیمت نزاشته.می فهمی؟

مراد:            جنگ جنگه و توی جنگ نقل وشیرینی خیر نمی کنن.

خدیجه:          یه شب با رحمن و مسعود توی خونه بودیم که یه هو یه صدایی اومد.

 

                   (گویی به خوابی عمیق می رود.نور آرام میرود و نوری ملایم تر صحنه را پر می کند.رحمن و مسعود و خدیجه با اضطراب به اطراف می نگرند.مسعود در آغوش رحمن می رود و از ترس شروع به گریه می کند.ناگهان افسری عراقی کلاه نظامی بر سر وارد اتاق می شود.گویی مست است)

افسر:            به به(سرخوش)دیگه داشتم نا امید می شدم که کسی رو نبینم.

رحمن:          گورت رو گم کن عوضی.

مسعود:         من می ترسم بابا.

افسر:            (می خندد)

خدیجه:          از جون ما چی می خوای؟

افسر:            جون ِتون رو(مستانه می خندد)

رحمن:          خدیجه برو اون پشت پناه بگیر.

مسعود:         مامان من می ترسم.

خدیجه:          هر چی که می خوای وردار و برو گم شو.

افسر:            (هوس آلود به خدیجه نزدیک می شود)چه عروسک خوشگلی(می خندد)

رحمن:          (به او حمله می کند و او را به گوشه ایی می اندازد)کثافت

مسعود:         نه.....بابا ....بابا

افسر:            نترس کوچولو باهاش کاری ندارم.طلاهای مامانت رو می خوام

خدیجه:          (طلاهایش را از دستش بیرون می آورد و به جلوی او می اندازد)بگیر.بردارو برو گورت رو گم کن آشغال

افسر:            (آنها را بر می داردو بلند بلند می خندد)

رحمن:          از این خونه برو بیرون(به او حمله می کند)

مسعود:         (فریاد می زند)

افسر:            (به طرف خدیجه می رود و به روسری او اشاره می کند) بیرونش بیار.بدون اون زیباتری(می خندد)

رحمن:          می کشمت عوضی.می کشمت

 

                   (هر چه به دستش می آید به سمت او پرتاب می کند.افسر اورا به گوشه ایی می اندازد و بالای سر رحمن می رود. پایش را به روی صورت رحمن می گذارد . رو به خدیجه)

افسر:            اگه می خوای اون زنده بمونه باید روسریت رو بیرون بیاری تا موها تو ببینم(قهقهه می زند)

رحمن:          فریاد می زند

خدیجه:          (به او حمله می کند) خفه شو کثافت.

 

                  (با هم درگیر می شوند.در این میان تیری از اسلحه شلیک می شود.رحمن  خون آلود به زمین می افتد.مسعود فریاد می زند.خدیجه شکه شده است.افسر به سمت کودک می رود او را به بغل می گیرد .هرچه خدیجه التماس می کند کودک را رها نمی کند او را از خانه بیرون می برد.خدیجه زجه زنان بالای سر رحمن می نشیند.نور می رود و می آید)

مراد:            بسه،بسه،بسه.دیگه نمی خوام چیزی بشنوم

خدیجه:          رحمانم شد یه گنج ِ دیگه که با دستای من غسل و کفن شد و توی این حیاط دفن شد.

مراد:            گفتم که با اومدنت به اینجا همه چیز ایی که دور ریخته بودی رو دوباره به یاد می آری.

خدیجه:          همه این چیزایی که گفتم یه عمره که مثل یه بغض توی گلوم گیر کرده و بیرون نیومده.

مراد:            اما مرور این خاطره ها دردی از دردای تو رو سبک نمی کنه.

خدیجه:          اینجا بوی مادر رو می ده بوی پدر رو می ده بوی رحمن رو میده.

مراد:            تو از من می خوای بیام و توی جایی زندگی کنم که هر لحظه تو رو از من دورتر می کنه؟

خدیجه:          من هیچ وقت از تو دور نشدم مراد.

مراد:            اما الان داری می شی و منو فراموش کردی.

خدیجه:          من تو رو هیچ وقت فراموش نمی کنم چون تو زندگی منو نجات دادی.شاید اگه تو منو از اون تنهایی نجات نمی دادی من الان اینجا نبودم.

مراد:            پس اگه من برات ارزش دارم چادرت رو سرکن و برگرد تا دیر نشده.

خدیجه:          دفاع از خونه و شهر مثل نمازه که برای خوندنش احتیاج به اجازه هیچ کسی نداری.

مراد:            (با عصبانیت) ای لعنت به اون پیرمرد که با اون تلفن زندگی ما رو به هم ریخت(با عصبانیت)چرا نمی خوای بفهمی اون پیرمرد هیچ وقت نمی آد.

خدیجه:          ولی من مطمئنم که میاد

مراد:            توخیلی ساده ایی اون هیچ وقت نمی آد

خدیجه:          تو می تونی بری.اینقدر می مونم تا بیاد.

مراد:            اینجا جای موندن نیست توام باید با من برگردی.

خدیجه:          چرا نمی خوای بفهمی من برنمی گردم.

مراد:            برمی گردی چون من بهت می گم.

خدیجه:          مطمئن باش هیچ کس نمی تونه منو به زور برگردونه.

(بگو مگو بالا می گیرد.آمیخته با صدای آنها صدای در به گوش میرسد.خدیجه خود را ورانداز می کند و به سمت در می رود)

خدیجه:          بالا خره اومد.دیدی گفتم میاد.

                   (در را باز می کند محسن برادرش با اندامی درشت و صورتی خشمگین وارد می شود و فریاد می زند)

محسن:          پیش خودت چی فکر کردی که بلند شدی اومدی اینجا؟؟!!!نکنه مغز خر خوردی؟چند سال پیش به خاطر گریه های تو بود که پیرمرد و پیرزن موندن و به کشتنشون دادی .شوهرت رو کشتی بس نیست .برگشتی آبادش کنی یا  سر به تنت اضافی کرده؟؟؟

خدیجه:          سلام داداش.چی شده؟تازه رسیدی بشین تا خستگیت در بره.

محسن:          کجا بشینم؟سر این صندوق؟یا روی اون آجر؟یا زیر اون پنجره سوخته؟؟؟هیچ با خودت گفتی اگه شب بشه چه خاکی باید بریزی توی سرت؟

خدیجه:          دیگه از غربت خسته شدم.

محسن:          لابد توی این خرابه می خوای راحت باشی؟

خدیجه:          داداشی اینجا خرابه نیست جاییه که من و تو توش قد کشیدم و همه خاطره های خوب زندگیمون توی اون جون گرفته.ما به متعلق به کوچه و خیابون های این شهریم.تونباید به اینها بی وفایی کنی.

محسن:          گوش کن خدیجه .اگه فکر کردی با این قصه ها می زارمت اینجا بمونی؛برات متاسفم.گذشته ها گذشته و چیزی ازش نمونده. تا اون روی سگ من بالا نیومده را بیفت تا به زور نبردمت.

مراد:            (به محسن)همه اینها رو هزار بار بهش گفتم.تو ی خرجش نمی ره که نمیره .پاشو کرده توی یه کفش ،که نمیام.می گه می خوام آبادش کنم(می خندد)

محسن:          بی جا کرده(به خدیجه)همین الان وسایلت رو جمع کن و راه بیفت.

خدیجه:          خدایا مگه من چه گناهی کردم که اینجوری عذابم می دی؟؟؟؟(به پاهای محسن می افتد)تورو روح بابا بزار بمونم.

محسن:          مگه روی قبر من یه وجب علف سبز شده باشه که بزارم تو اینجا بمونی

خدیجه:          خواهش می کنم بعد از یه عمر چشم انتظاری تازه می خوام مسعودم روببینم.

محسن:          مسعود؟؟؟؟؟!!!!

خدیجه:          حالا که خدا خواسته تو جلوم رو نگیر.

محسن:          مگه مسعود زنده است؟

مراد:            تموم این بدبختی ها از چهار روز پیش شروع شد.یه پیرمرد زنگ میزنه و می گه که مسعود پیش منه و می خوام بدمش بهتون.

محسن:          (مستانه می خندد)دروغه.مسعود الان زیر خاکه.مگه خودت نگفتی که اون عراقی جلوی چشمات دزدیدش.

خدیجه:          چرا.

محسن:          ندزدیده که ببره بزرگش کنه.دزدیده که ببره و سر به نیستش کنه.حتما نخواسته که جلوی چشم تو ببندش به تیر.

خدیجه:          منم تا حالا مسعود رو مرده حساب می کردم.اما از وقتی که صدای اون پیرمرد رو شنیدم انگار که دوباره مسعود متولد شده(نور می رود و نوری موضعی به رو ی خدیجه روشن می شود .کودکی در تاریکی به سمت او می آید و به روی پاهای او می نشیند)هر شب مسعود رو می بینم که دنبالم می گرده و وقتی توی آغوشم میاد آروم می گیره .من هر شب مسعود رو میبینم.هرشب لمسش می کنم.(نور می آید)اون زنده است محسن .اون همین نزدیکی هاست

محسن:          خواب دیدی خیر باشه.این قصه ها رو بزار  در کوزه و آبش و بخور که گوشم از این حرفا پره.

خدیجه:          تا حالا روی حرفت حرف نزدم اما به جون همون مسعود قسم می خورم که اگه نزاری بمونم خودم رو می کشم تا از دست تو و این زندگی راحت بشم.

مراد:            آخه چرا حرف توی خرج تو نمی ره؟؟؟این شهر و این خونه تا قیامت همین طوری می مونه و تو و امسال تو نمی تونید بسازیتش.اون تلفنم معلومه که یه مزاحم بیشتر نبوده وگرنه تا حالا او مده بود

خدیجه:          ولی-

محسن:          ما توی ماشین منتظرتیم.اگه اومدی که اومدی اگه نیومدی میام و طناب پیچت می کنم و می برمت.دیر نکنی

 

                  (محسن و مراد از اتاق بیرون می روند .خدیجه گریان به روی زمین می افتد.ناگهان صدای در به گوش می رسد.به آرامی بلند می شود به سمت در می رود.در را باز می کند.پیرمردی است با موهایی سفید و آراسته. آنچنان که نور اتاق را چند برابر می کند.خدیجه خیره به او چشم در چشم او می ماند)

خدیجه:          عمو حیدرررررر

حیدر:            رسیدنت به خیر دخترم.می دونستم که می یای.

خدیجه:          (حیران)بگو که اون کسی که به من زنگ زد تو بودی.

حیدر:            خیلی گشتم تا پیدات کردم.

خدیجه:          از اون موقع تا حالا به خودم می گم اون صدارو کجا شنیدم.

حیدر:            لابد صدای اذان مسجد اونجا خیلی بهتر از من بوده که جای منو توی دلت گرفته؟

خدیجه:          هنوزم که هنوزه  هیچ وقت یادم نمی ره وقتی آقا جون صدای اذان شما رو می شنید منو صدا می کرد و می گفت دخترم عمو حیدر داره می خونه، از نماز صبح جا نمونی.

حیدر:            داری دلداریم می دی؟

خدیجه:          نه عمو حیدر.یه خرمشهر و یه مسجد جامع و یه عمو حیدر و صدای اذانش که توی دل پیر و جونش موندگاره.

حیدر:            ممنونم دخترم.(مکث)راستی,چرا اینقدر دیر برگشتی؟یعنی اگه من سراغت رو نمی گرفتم تو نمی خواستی که برگردی؟

خدیجه:          داستانش مفصله عمو حیدر.

حیدر:            اومدی که بمونی؟

خدیجه:          برای همیشه.اومدم بمونم و مثل بقیه با همین دستام بسازمش.

حیدر:            به خونه خودت خوش اومدی.

خدیجه:          از مسعود چه خبر عمو حیدر؟نگو که همه اون حرفا یه بهونه بود برای اینکه من برگردم.

حیدر:            تا حالا از عمو حیدر دروغ شنیدی؟

خدیجه:          آخه شما گفتید که همراهتون میاریتش.

حیدر:            آوردمش .عجله نکن.اما قبل از دیدنش یه سوال.

خدیجه:          بگو عمو.

حیدر:            چرا هیچ وقت سراغش رو نگرفتی؟

خدیجه:          یه روز یه افسر کثیف اومد توی خونه .رحمن رو کشت و مسعود رو دزدید و رفت.

حیدر:            چرا با تو کاری نداشت؟

خدیجه:          یه عمر که منم جوابی برای این سوال پیدا نکردم.

حیدر:            بعدش چی شد؟

خدیجه:          از مردم شنیدم که اون نامردا یه عده بچه رو زنده به گور کردن.با خودم گفتم حتما مسعود منم بین اونها بوده.

حیدر:            اون روز صدای تیر رو از خونه تون شنیدم تا اومدم خودم رو برسونم دیدم اون نا مرد، کشون کشون داره مسعود رو بیرون می یاره.اونو به خیابون مسجد آورد .اینقدر مست بود که بوی الکلش شهر رو گرفته بود.یه دفعه اسلحه رو گذاشت رو شقیقه مسعود و می خواست شلیک کنه ؛که منو و چند تا از همشهریا بهش حمله کردیم و مسعود رو از چنگش بیرون کشیدیم.هنوزم که هنوزه چهره ی اون نامرد جلوی چشمامه.

خدیجه:          پس چرا همون موقع نیوردیتش خونه.

حیدر:            فکر نمی کردیم که تو زنده موندی.آخه اون نامردا توی هر خونه ایی که پا می زاشتن همه اهل خونه رو به تیر می بستن.

خدیجه:          یعنی الان مسعود زنده است؟؟

حیدر:            از اون موقع به بعد مسعود توی مسجد قد کشید و بزرک شد.الان برای خودش کسی شده توی محله.

خدیجه:          عمو حیدر دارم جون به لب می شم.تو رو خدا بگو چه موقع می تونم ببینمش؟؟اون کجاست

حیدر:            تا دیدن مسعود فقط چند قدم فاصله داری.

خدیجه:          (با تعجب)

حیدر:            بیا جلو تر تا مسعود رو ببینی

 

                   (حیدر به سمت پنجره می رود .به آرامی پنجره را باز می کند.نوری رویایی به اتاق می تابد.با باز شدن پنجره، گنبد مسجد جامع خرمشهر نمایان می شود.خدیجه آرام آرام به لبه پنجره می رسد.اشک در چشم هایش حلقه می بندد)

 

حیدر:            می بینیش؟؟اون مسعوده.داره صحن بیرونی مسجد رو آب می پاشه.دیدی که دروغ نبود.

خدیجه:          م س ع و د

 

                  (ناگهان مراد با عصبانیت وارد اتاق می شود و فریاد می زند)

 

مراد:            دختر مگه تو مغز خر خوردی؟می خوای محسن خون به پا کنه؟

حیدر:            (با دیدن مراد چشمهایش از حدقه بیرون می زند)خودشه...خودشه.

مراد:            (او را می بیند )این دیگه کیه؟

حیدر:            خودشه(برای دقایقی چشم در چشم همدیگر خیره می ماند)

خدیجه:          این عمو حیدره.دیدی دروغ نبود .مراد باور می کنی مسعود زنده است؟؟؟

حیدر:            این همون نامرده که-

خدیجه:          کی عمو حیدر

مراد:            (دست و پایش می لرزد .ترس در چهره اش فریاد می زند)خفه شو پیر مرد.

حیدر:            خدیجه این نامرد اینجا چه کار می کنه؟

خدیجه:          عمو حیدر این  مراد   شوهرمه.

حیدر:            دختر تو می دونی این کیه؟

مراد:            یالاه گورت رو گم کنو برو بیرون پیرمرد خرفت.

خدیجه:          چی می گی مراد؟

حیدر:            خدیجه؛این همون نامردیه که می خواست مسعود رو بکشه-

مراد:            خفه شو تا خفه ات نکردم.

 

                    ( مراد به او حمله می کند و او را نقش زمین می کند.خدیجه فریاد می زند.مراد چادر خدیجه را می کشد و او را به زور از اتاق بیرون می برد.نور می رود و به آرامی می آید .خدیجه با چادری سیاه ، رو ی صندلی ، روبروی مردی که چهر ه اش در نور  پیدا نیست، نشسته است.چنین می نمایاند که مکان, مکانی برای بازجویی یا چیزی شبیه به آن است)

مرد:             بعدش چه کار کردی؟

خدیجه:          حرفای عمو حیدر منو شکه کرده بود؛همش به این فکر می کردم که این همه سال چطور تونستم با قاتل شوهرم زندگی کنم .داشتم دیونه می شدم.

مرد:             چه موقع فهمیدی که مراد یه جاسوس بوده؟

خدیجه:          من فقط بهش مشکوک شدم و به شما خبر دادم .تا چند ساعت پیش نمی دونستم که-(هق هق می کند)

مرد:             اون یه جاسوس بوده که برای خبرهایی که می فرستاده پول های خوبی می گرفته.توی اعترافاتش گفته که مادرش ایرانی بوده و به این خاطر فارسی رو خوب بلد بوده.به همین خاطرم این شغل کثیف رو بهش دادن.

خدیجه:          اما اون شناسنامه داشت.

مرد:             اون شناسنامه متعلق به یکی از مردم خرمشهر بوده که خودش کشته بودش و-

خدیجه:          وای خدای من .مثل یه کابوس می مونه.

مرد:             هیچ وقت به دفتر روزنامه اش سر زده بودی؟

خدیجه:          همیشه بارفتن من به اونجا مخالفت می کرد.هیچ وقت هیچ کدوم از دوستایی رو که ازشون می گفت نشونم نمی داد.

مرد:             اصلا دفتری در کار نبوده.همه اونها به این خاطر بوده که شما بهش مشکوک نشی.اون سرکرده یک باند سیاه بوده.

خدیجه:          واااای (حیران)با اون چه کار می کنید؟

مرد:             اونو تحویل دادگاه قضایی دادن.کمترین حکمش اعدامه.

خدیجه:          تو رو خدا بزارین جون دادنش رو ببینم.اون رحمن و ازم گرفت اون-

مرد:             بهتون قول نمیدم اما تلاشم رو می کنم.

خدیجه:          یعنی اون واقعا –(گویا در حاله ای از سوال های بی جواب است)

مرد:             خدا رو شکر که متوجه اون شدیت و گرنه معلوم نبود که چه سرنوشتی در انتظار خرمشهر بود.

خدیجه:          بهم بگید که توی خواب نیستم.تورو خدا(زجه می زند)

مرد:             .می دونم باورش سخته. یه مدت طول می کشه تا براتون عادی بشه.خونه مراد به عنوان سهم زندگیتون به شما رسیده. می تونید بریت و اونجا زندگی کنید.

خدیجه:          اونجا؟؟؟؟!!!من پام رو اونجا نمی زارم.من خودم خونه دارم.خونه ی من توی خرم شهره.

مرد:             تا اونجا رو براتون بسازن طول می کشه.

خدیجه:          من که نمُردم.من برگشتم که توی خونه خودم باشم.من و مسعود برای آیندمون خیلی برنامه ها داریم. ما می خوایم توی خونه خودمون.توی جایی که بهش تعلق داریم زندگی کنیم.دوباره می سازیمش.با همین دستا.می خوایم دوباره زندگی کنیم. توی خرم شهر .درست روبروی مسجد جامع.......................

 

 

                                                       (نور می رود)

                                                         پایان

                      پژمان شاهوردی

 

           

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱۱/۱٤ساعت ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ توسط پژمان شاهوردی نظرات () |

Design By : Night Melody