برای ندا آقا سلطان که دیگر نیست اما هست

   

 «بای ذنب قتلت»  را

 

 با کدام تیشه بر مزارت حک کنم

 

  که  داغ را

           

           آه را

                  تو را

 

                         جاودان نسازد

 

بر درازمدت ترین حافظه ام

 

                  کدام دکمه را بفشارم

 

                            که پاک کند از آن

 

                                  معصومیت چشم هایت را

 

                                  آنزمان که پهن خیابان بودی

 

                                  آنزمان که خون بود و تو

                                  آنزمان که تو بودی و قلب ایستاده و

                         

                                     روسری افتاده از غیرت برادرانت

 

    تو که نه سبز بر پیشانیت گره خورده بود و

 

                                              نه

                              با انگشتانت « وی » ساخته بودی

                                      پس چگونه قلب سبزت را دیدند

 

                                            که آن را نشانه رفتند؟؟!!

 

         راستی

         آنجا که هستی بهشت است؟

                    یا با پرونده سازی

                               اکنون جای دیگری؟

      تو را قسم به خودت

                خرابمان نکن

                             یک دروغ هم

                   بگو برادرانم تا آخرین لحظه بعد از من

                                           برای من

 

                                       ایستادند, جنگیدند

                                        جنگیدند, ایستادند

/ 4 نظر / 8 بازدید
باران

وقتی شکوفه های بلورین یاس همراه نسیم سحر ببه سرزمین یادها کوچ میکنند دستهایمان بال عبور عشق میشوند تا قلبمان ایستگاه ابدی ان باشد.

باران

کوه با نخستین سنگ اغاز می شود وانسان با نخستین درد/در من "زندانی ستمگری بود که با آواز زنجیرش خو نمی کرد/من با نخستین نگاه تو آغاز شدم /روزی که این چنین زیبا آغاز می شود به هنگامی که آخرین کلمات تاریک غم نامه ی گذشته را با شبی که در گذر است /به فراموشی باد شبانه سپرده ام /از برای آن نیست که در حسرت تو بگذرد این آن لحظه ی واقعی است که لحظه ی دیگر را در انتظار می کشد

یادتم

مطلبت عالی بود. شاعرم که شدی

یادتم

همیشه وقتی می دیدمت احساس غرور می کردم که ... سالهاست نیستی، وبلاگت رو که دیدم خوشحال شدم که دوباره هستی... مثل همیشه موفق باشی