نمایش نامه "خرم شهر آزاد شد"نوشته پژمان شاهوردی

نمایشنامه

 

 

 

 

 

 

 

           خرمشهر آزاد شد

 

 

 

 

           

 

 

نویسنده:پژمان شاهوردی

 دانشجوی کارشناس ارشد کارگردانی

 

 

بازیگران:

دو زن 

دو مرد

همگی  با لباس های یکدست سیاه، که  در بازی در بازی ها آنچنان که سلیقه فرمان میدهد می توان به آرایش آنها افزود

 

 

 

صحنه:

صحنه خالیست تنها چند مکعب سیاه و چند صندلی  در جای جای صحنه به  چشم  می خورد  که   در هر صحنه از آنها  استفاده های چند منظوره به عمل می آید

 

 

 

 

 

 

 

 

(توضیح:این نمایش  برای اجرا به صورت فانتزی نو شته و اجرا می شود

در جابه جایی و تفکیک بازی ها در هر صحنه کارگردان مختار می باشد)

 

 

 

صحنه تاریک است درتاریکی مطلق ناگهان صدای انفجاری به گوش می رسد و سپس صدای جیغ و فریاد چند زن صحنه را پر می کند ، نور گردان آمبولانسی به صورت دایره ایی روشن می شود تنها همین نور صحنه را تحت الشعاع قرار می دهد،صدای زنها نشان می دهد که آنها به این سو وآنسو می روند این طور می نمایانند که بعد از انفجاری مهیب در حال نجات مجروحین حادثه هستند،شیون به اوج می رسد در سر و صدا و ازدحام نور می رود سکوت حاکم می شود بعد از چند ثانیه نور می آید  هر کدام از چهار زن که در گوشه هایی از صحنه افتاده اند با دیالوگ خود بلند شده و به جلوی صحنه می آیند..

زن1:            خرمشهر

مرد1:            شهر خون

زن2:            شهر قیام

مرد2:            شهر مقاومت

زن1:            شهر نخل های بی سر

مرد1:            شهر مردان همیشه مرد

زن2:            شهر زنان همیشه مرد

مرد2:            شهر کودکان همیشه مرد

زن1:            شهر دیوار های ریخته

مرد1:           شهر روزهای اضطراب

زن2:            شهر خانه های بی چراغ

مرد2:            شهر گریه های طفل های بی پناه

 

     [نور میرود و می آید سه نفر از آنها روی صندلی نشسته و یکی از آنها در مقابل آنهاست،کلاس درس دانشگاه است]

 

استاد:                دیگه چی ؟کی می تونه یه چیز جدید بگه؟

دانشجو1:           استاد ما بگیم

استاد:                بگو جانم

دانشجو1:     خرمشهر شهرِ بوی لاله های سرخ،بوی باروت،بوی                                                                                    ترکش، بوی خمپاره،بوی آتش،بوی رفتن

استاد:               خوب بود آفرین،بعدی؟

دانشجو2:          خرمشهر شهر مقاومت،شهر دفاع

استاد:               دفاع از؟

دانشجو3:          خاک

استاد:               خاکِ؟

دانشجو2:          خاک ِ شهر،خاک خون اندودِ شهر

استاد:               با چی؟

دانشجو1:          با دست خالی اما پُر از-

استاد:              اغراق نه،از حقیقت بگو،با دست خالی که نمی شه که-

دانشجو 3:        اما استاد این چیزیه که اتفاق افتاده

استاد:             ببینید بچه ها،متاسفانه ذهن های شما رو دارن اونجوری که  خودشون میخوان پُر می کنند،اما شما باید به عنوان یک فرد تحصیلکرده آگاه باشید و نگذارید که شما رو از واقعیت دور کنند،درسته که جنگ بوده،ویرانی بوده،خرابی بوده و... . اما به خاطر داشته باشید که این جنگ خواست دو طرف بوده.

دانشجو2:        نه استاد اونا به زور وارد خرمشهر شدن،به همین خاطره که وقتی اسم خرمشهر میاد همه یاد مقاومت می افتن

استاد:           اینو شما میگی،اما حقیقت جنگ و جنگیدن اینه که:جنگ جنگه و شوخی با کسی نداره،برای جنگیدن هر دو طرف یال و کوپال می پوشن ،رو در روی هم وایمیسن و شروع به جنگ می کنن و-

دانشجو3:        از پشت  خنجر  میزنن، نه تنها به اون کسیکه اصلان توی فکر جنگ نبوده بلکه به زن و بچه و شهر و خونه اش،واینم یعنی نامردی

استاد:             جنگ جنگه و اینام از مشتقات جنگه،توی جنگ برنده اون کسیه که از فکرش خوب استفاده کنه

دانشجو1:       استاد در کمال تاسف باید خدمتتون عرض کنیم که شما چیزی از جنگ و دورانی که به خرمشهر گذشت و نمی دونید، اینم به این خاطره که به قول خودتون توی اون زمان شما اصلا اینجا نبودید ، به این خاطره که باورش براتون یه خورده سخته

استاد:            اتفاقا میدونم خوبم میدونم،خرمشهرم یک شهر مثل بقیه شهرهای ایران،اگه میبینید یه کم سر زبون هاست به این خاطره که یه کم به صدام نزدیک تر بوده، درست دم قیچی صدام بوده،همین ،لپ کلامِ من اینه که :نگذارید احساسات شما رو مایه دست خودشون قرار بِدن و یه سری خرافات رو که اصلا اتفاق نیفتاده به جای واقعیت به خوردتون بِدن

دانشجو2:        نه استاد اتفاقا شما اشتباه می کنید ،اکه میبینید خرمشهر روی زبون هاست به این خاطره که به اندازه آجر به آجرِ خونه هاش ،قطره قطره خون داده ،خونِ مرد و زن و پیر و جَوُن و بچه.....،با خونِ سرخِ اونا بود که ازخاک خرم شهر لاله  سر بیرون آورد و شد خونین شهر

                    (ناگهان با دیالوگ بعد، فضای صحنه عوض میشود،متوجه میشویم این اتفاقات در زمان تمرین نمایشِ عده ایی دانشجو  رخ  داده است)

دانشجوی3:      اَه ....این که همش شد شعار،نه اوجی نه فرودی نه تعلیقی نه کشمکشی،هی شعار شعار،به نظر من که اصلان به درد نمی خوره،مثل اینکه یادتون رفته استاد اَبدالی بهمون در مورد متن چی گفت

دانشجوی 1(در نقش استاداَبدالی):ببینید بچه ها ،اون کاری موفقه که از شعار و تعلیق و سطحی نگاه کردن به قصه فاصله بگیره،سعی کنید تا می تونید اَثَرِتون  روو نباشه،درام وقتی درامه که با کشمکش شروع بشه ، هر چی بیشتر بهتر،اگه قصه تون جنگه، دنبال یه سوژه خوب بگردید،چیزی که اتفاق افتاده باشه ،با واقعیت های جنگ  گره خورده باشه –

دانشجوی 2: &n

/ 0 نظر / 49 بازدید