متن کامل نمایشنامه خیابانی"تصادف"

نمایش خیابانی

تصادف

 

 

 

 

نوشته:پژمان شاهوردی

آدم ها:

 

محسن             میان سال با موهایی سفید

ابراهیم            میان سال /شاید از ناحیه پا معیوب باشد/

نوجوان           ......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                               

 

 

مکان:              عده ایی بر گرد ِ خودرویی که با دوچرخه ی نوجوانی تصادف کرده،جمع شده اند.محسن/ راننده  ی خودرو/ سراسیمه مشغول صحبت با تلفن همراه می باشد.نوجوان کنار دوچرخه اش روی زمین پهن شده و از درد به خود می پیچد.ابراهیم با عجله وارد می شود وبه سمت محسن میرود

ابراهیم:            محسن چی شده.چه بلایی سرت اومده.سالمی ؟

محسن:             کی به تو خبرداد؟

ابراهیم:            حسین.

محسن:             حسین غلط کرد.من که بهش گفتم به کسی چیزی نگه.

ابراهیم:            چیزیت که نشده؟

محسن:             از شانس بد شما ،نه.

ابراهیم:            دیدی؟حالا به حرف من رسیدی؟

محسن:             نه حالا نه صد ساله دیگه من به حرف تو نمی رسم

ابراهیم:            خدارو شکر که اینجوری شد.

محسن:             اصلا کی به تو گفت که بیای اینجا. ها؟

ابراهیم:            خودم اومدم تا خیالم راحت بشه که نرفتی.

محسن:             مطمئن باش تاکارم اینجا تموم بشه، می رم.

ابراهیم:            با خودت لج می کنی یا بامن؟اون از توی خونه که هی بهت می گنم نرو و لج می کنی.این از اینجا که نمی خوای چشمات رو باز کنی وبفهمی که چی شده.

محسن:             شما که چشماتون بازه می شه بفرمایید که چی شده؟

ابراهیم:            خوب معلومه.بالاخره یکی باید جلوی رفتن تو رو می گرفت.

محسن:             لابد اونم این نوجوان، با دوچرخش بوده.آره/می خندد/

ابراهیم:            درسته دیگه.

محسن:             نخیر، اشتباه به عرضتون رسوندن .اون دوچرخه به من نزده.من به اون زدم و علیلش کردم

ابراهیم:            /با عجله به سمت نوجوان می رود/ببینم عزیزم ،چیزیت نشده؟

جوان:              /با ترس/ببخشید آقا به خدا حواسم نبود.راستش رو بخواید تقصیر اون موتوریه بود که باسرعت از کنارم رفت.اون هولم کرد و منم برای اینکه به اون نزنم پیچیدم جلوی دوست شما.تورو خدا ببخشید آقا.

محسن:             /با عصبانیت ابراهیم را کنار میزند و بالای سر نوجوان می ایستد/چی چی رو ببخشید؟ انگار حواست نیست.من زدم به تو نه تو به من.

جوان:              نه آقا.مقصرمن بودم.تقصیر من بود که پیچیدم جلوی شما.

محسن:             ای بابا./به مردمی که در اطراف ایستاده اند/آقایون،خانوما.کدومتون صحنه ی تصادف ما رو دیدید؟بهش بگید که مقصر من بودم نه اون./همه به او خیره میمانند/با شمام/به سمت مردم می رود/هی آقا شما ندیدید؟/کس دیگر/شما چی؟یعنی هیچکدومتون صحنه تصادف مارو ندید؟

ابراهیم:            /دستش را میگیرد و به گوشه ایی می برد/خودتو خسته نکن.چشمهات داره داد میزنه که داری دروغ می گی./به سمت جوان می رود/ببینم جاییت درد نمی کنه؟

جوان:              نه آقا.فقط یه کم پاهام بی حس شده.

ابراهیم:            می تونی بلند شی و راه بری؟

جوان:              فکر کنم که بتونم./می خواهد بلند شود اما نمی تواند/

ابراهیم:            تکون نخور .دراز بکش.نباید تکون بخوری.الان زنگ میزنم اورژانس./با تلفن همراهش شماره می گیرد/الو سلام علیکم.اورژانس؟خسته نباشد.عذر می خوام قربان لطفا هر چه زود تر یه دستگاه اورژانس برای یه تصادف توی خیابون شهید بروجردی اعزام کنید .یه پسربچه است که پاش یه کم ضرب دیده.بله بعد از تقاطع.متشکرم./به سمت محسن میرود/بفرما.دنبال سرعت گیر بودی ،اینم یه سرعت گیر که سر جات میخ کوبت کرد.

محسن:             انگار تو متوجه نیستی؟بهت که گفتم . من به اون زدم نه اون به من

ابراهیم:            یعنی چی؟

 محسن:            یعنی اینکه کسی سرعت منو نگرفت .من خودم حواسم رو جمع نکردم.اینم یه اتفاق معمولیه.

ابراهیم:            چرا خودت رو به اون راه میزنی؟این تصادف ، یه نشونه است

محسن:             نشونه ی چی؟

ابراهیم:            یه نشونه برای اینکه تو بفهمی تموم اون دلخوریات بی مورد بود.

محسن:             دوباره شروع نکن ابراهیم.من تموم دلایلم رو برای انجام دادن این کار، بهت گفتم و از خونه زدم بیرون.

ابراهیم:            اما دلایلت نه برای من نه برای بقیه قابل توجیه نبود و این تصادفم یه اتفاق معمولی نیست.

محسن:             هیچ معلومه چی می گی؟

ابراهیم:            ببینم تو چند ساله که ماشین داری؟

محسن:             توکه می دونی بیست سال.

ابراهیم:            توی این بیست سال چند بار تصادف کردی؟

محسن:             تصادف؟/می خندد/من حتی یه بارم با این ماشین تصادف نکردم.

ابراهیم:            خوب حرف منم همینه.اینکه تو بعد از بیت سال تصادف کردی،معنی اش اینه که حتما  یه حکمتی داره.

محسن:             من از موقعی که تو رو شناختم، فهمیدم که تو عادت داری همه چیز رو باهم قاطی کنی.آخه یه اتفاق ساده رو چه به حکمت و اینجور حرفا. /به طرف ابراهیم میرود/. ببینم میشه بفرمایید حکمتش چی بوده؟

ابراهیم:            حکمتش اینه که تو نباید از خونه بیرون می اومدی و میرفتی اونجا.

/ 2 نظر / 319 بازدید
ققنوس

[گل]

رضا یوسفی

سلام پژمان جان خوبی امیدوارم همیشه موفق و پیروز باشی